سفرنامه ناصرخسرو
سفرنامه ناصر خسرو، یا سیاحتنامه ناصرخسرو گویا نخستین کتاب منثور نویسنده و در شرح حوادث سفر هفت ساله او به آسیای صغیر، شام، حجاز، مصر و قاهره است[۱].
حکیم ناصرخسرو قبادیانی (د 481ق / 1088م) در این کتاب که از کتب قدیم و سودمند نثر فارسی است، درباره احوال و اوضاع سرزمینها و شهرهایی که در طول سفر هفت ساله خود (از 437 تا 444ق / از 1045 تا 1502م) از آنها دیدار کرده است، سخن میگوید[۲]. تاریخ نگارش آن به درستی معلوم نیست. نویسنده در این اثر از مسیر سفر و از توقفگاهها، شهرها و قریهها و دهات توصیفهای دقیق و جاذبی به دست داده است. همچنین از طرز معیشت و آداب و اخلاق و حکومت اقوام مختلف اطلاعات تفصیلی و روشنی فراهم آورده است[۳]. شیوه نگارش سفرنامه ساده و بی آلایش است و به لحاظ ادبی موقعیت ممتازی دارد. ترکیب الفاظ و تلفیق عبارات و نسج جملات آن دلچسب و شیرین است[۴]. ویژگی دیگر سفرنامه نوشتهها و یادداشتهایی خالی از ابهام و با احتیاط و دوراندیشی و دور از گزافه و عبارتپردازی است[۵]. این سفرنامه چند بار در اروپا، هند و ایران به چاپ رسیده است. ظاهراً نخستین بار در 1312 ق به طبع سنگی درآمده است[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 270.
- مصاحب، غلامحسین. دایرهالمعارف فارسی. ج 1، ص 1302.
- ناصرخسرو، سفرنامه ناصرخسرو. به کوشش نادر وزینپور، تهران: جیبی، چ 3، 1356.
- دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر سفرنامه ناصرخسرو. تهران: زوّار، چ 2، 1335، ص بیست و دو (مقدمه).
- دبیرسیاقی، محمد. ره آورد سفر؛ گزیده سفرنامه ناصر خسرو. تهران: سخن، چ 1، 1370، ص یازده (مقدمه).
- طبری، محمدعلی. زبدهالآثار. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 231.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 270.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. ج 1، ص 1302.
- ↑ ناصرخسرو، سفرنامه ناصرخسرو. به کوشش نادر وزینپور، تهران: جیبی، چ 3، 1356.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. مقدمه بر سفرنامه ناصرخسرو. تهران: زوّار، 1335، ج.2، ص بیست و دو (مقدمه).
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. ره آورد سفر؛ گزیده سفرنامه ناصر خسرو. تهران: سخن، 1370، ج.1، ص یازده (مقدمه).
- ↑ طبری، محمدعلی. زبده الآثار. تهران: امیرکبیر، 1372، ص 231.