بروجرد

بروجرد، نام شهرستان و شهری در استان لرستان، در غرب كشور.

شهرستان بروجرد، از شمال با شهرستان‌های نهاوند و ملایر (در استان همدان)، از شرق با شهرستان شازند (در استان مركزی)، از غرب و جنوب با شهرستان‌های نورآباد و الشتر، خرم‌آباد و درود، (در استان لرستان) همسایه است^[۱]. برابر آخرین تغییرات تقسیمات كشوری در 1383ش، دارای 2 شهر، 2 بخش و 7 دهستان بوده است^[۲].

شهر بروجرد، با "30 '45 ْ48 طول شرقی و "45 '53 ْ33 عرض شمالی و ارتفاع 1580 متر از سطح دریا^[۳]، در سال 1375ش تعداد 217804 تن ^[۴]جمعیت داشته و در برآورد انجام شده، جمعیت آن در سال 1384ش به 244205 تن رسیده است^[۵].

شهر بروجرد در دشت حاصلخیزی قرار دارد كه از غرب به كوه‌های زاگرس می‌پیوندد و به لحاظ جغرافیای طبیعی، منطقه‌ای مناسب برای توسعه كشاورزی و دامداری است.

فاصله بروجرد تا تهران 380 كیلومتر و از مركز استان (خرم‌آباد)، 104 كیلومتر است^[۶]. بروجرد در كنار ارتفاعات متعددی چون گرین 3645 متر، میش پرور 3606 متر و رنجه 2735 متر قرار گرفته است. آب و هوای آن معتدل مایل به سرد تا سرد است و از جریان‌های آبی بلندی‌های اطراف خود مشروب می‌شود^[۷].

بروجرد از شهرهای باستانی ایران است كه در منابع تاریخی از آن به نام‌های اروگرد، براوگرد، بروگرد، پیروزگرد و... یاد شده است^[۸].

ابن حوقل، در قرن چهارم در وصف بروجرد گوید: «شهری نیكوست، طولش به قدر نیم فرسخ است... زعفرانش فراوان است...»^[۹] و حمدالله مستوفی در قرن هشتم درباره بروجرد می‌نویسد: «از اقلیم چهارمست و شهر بزرگ طولانی و درو دو جامع عتیق و حدیث بوده است. آب و هوایش وسط است... و درو زعفران بسیار بُوَد»^[۱۰].

نیز نگاه کنید به

استان لرستان

استان همدان

استان مركزی

↑ سازمان نقشه‌برداري كشور. نقشة تقسيمات كشوري. تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1383.
↑ دفتر تقسیمات كشوری. نشریة عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.
↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایرة‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 178.
↑ نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 177.
↑ مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 210.
↑ سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134 و 143.
↑ جعفری. همانجا.
↑ چكنگی، علیرضا. فرهنگنامة تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مكان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 175.
↑ لسترنج، گای. جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی. ترجمة محمود عرفان. چ 6، تهران: شركت انتشارات علمی و فرهنگی، 1383، ص 216؛ Lestrange, G. The Lands of the Eastern Caliphate. Cambridge: University Press, 1905, P. 200.
↑ - مستوفی، حمدالله. نزهةالقلوب. به كوشش گای لسترنج، لیدن: بریل، 1333ق/1915م، ص 70.

[1] سازمان نقشه‌برداري كشور. نقشة تقسيمات كشوري. تهران: سازمان نقشه‌برداري كشور (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1383.

[2] دفتر تقسیمات كشوری. نشریة عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.

[3] جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایرة‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 178.

[4] نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 177.

[5] مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 210.

[6] سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص133 و 134 و 143.

[7] جعفری. همانجا.

[8] چكنگی، علیرضا. فرهنگنامة تطبیقی نام‌های قدیم و جدید مكان‌های جغرافیایی ایران و نواحی مجاور. چ 1، مشهد: بنیاد پژوهش‌های اسلامی، 1378، ص 175.

[9] لسترنج، گای. جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی. ترجمة محمود عرفان. چ 6، تهران: شركت انتشارات علمی و فرهنگی، 1383، ص 216؛ Lestrange, G. The Lands of the Eastern Caliphate. Cambridge: University Press, 1905, P. 200.

[10] - مستوفی، حمدالله. نزهةالقلوب. به كوشش گای لسترنج، لیدن: بریل، 1333ق/1915م، ص 70.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]