حمیدالدین ابوبكر عمر بن محمود بلخی
حمیدی (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نویسنده.
حمیدالدین ابوبکر عمر بن محمود بلخی، متخلص به حمیدی در شهر بلخ مسند قاضی القضاتی داشت[۱]. مؤلف فضایل بلخ نام پدر حمیدی را بهاءالدین عمر و نام وی را محمود دانسته است. از این رو تصور میرود که تذکرهنویسان نام این پدر و پسر را درهم آمیخته و باهم اشتباه کردهاند[۲]. با انوری شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامههای منظوم ردّ و بدل میکرد[۳]. انوری پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغای عوام در آن شهر، به وی پناه برد واز گزند مردم رست[۴]. آثار چندی از او باز مانده که مهمترین آنها مقامات حمیدی است که آن را به فارسی و به تقلید از روش و مضامین مقامات بدیعالزمان همدانی و مقامات حریری در 24 مقاله و یک خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است[۵]. سبک و انشای مقامات حمیدی چندان شهرت یافت که بزرگترین نثرنویسان معاصر و نزدیک به زمان او و حتی سدههای بعد، آن را در زمره برگزیدهترین آثار نثری زبان فارسی ستودهاند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سادات ناصری، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاریخ ایران در دوره اسلامی. تهران: شورای عالی فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.
- ↑ انزابینژاد، رضا، مقدمه بر مقامات حمیدی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، چ 1، 1365، ص 1 (پیشگفتار).
- ↑ براون، ادوارد. از سنایی تا سعدی. ترجمه غلامحسین صدری افشار، تهران: مروارید، چ 1، 1351، ص 83.
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 957.
- ↑ اثرآفرینان. به کوشش کمال حاج سیدجوادی، با همکاری عبدالحسین نوائی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران، 1377، ج 2، ص 312.
- ↑ خطیبی، حسین. فنّ نثر در ادب فارسی. تهران: زوّار، 1366، ج 1، ص 573.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر