خلاف
خلاف، جرمي مادون جنحه.
خلاف، در لغت، توافق نداشتن با يكديگر، ناسازگاري، اختلاف نظر،1 مخالفت كردن و موافقت نكردن2 است؛ نيز آنچه مخالف قانون و عرف و عادت اجتماعي باشد.3 هر فعل يا ترك فعل مخالف قانون يا مصالح عمومي جامعه، در زمان معين كه مرتكب آن مستوجب كيفر است،4 جرم ناميده ميشود كه در فصل دوم از باب اول قانون جزاي ايران به انواع جنايت، جنحه و خلاف تقسيم شده است؛ بنابراين خلاف، جرمي است مغاير با نظامات عادي كه از روي مقدار مجازات، آن را ميشناسند.5 عمد، عنصر جرم خلافي نيست.6
مآخذ:
1. انوري، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج4/2804.
2. دهخدا، علياكبر. لغتنامة دهخدا. تهران: دانشگاه تهران: چ7/9904.
3. فرهنگ بزرگ سخن. همانجا.
4. نوربها، رضا. زمينة حقوق جزاي عمومي. تهران: دادآفرين، 152.
5. جعفريلنگرودي، محمدجعفر. مبسوط در ترمينولوژي حقوق. تهران: گنج دانش، ج3، 1823 و 1824.
6. مادة 184 دادسراي كيفري؛ مادة 11 قانون جزا.
اسدالله معظمی گودرزی