خلاف
خلاف، جرمی مادون جنحه.
خلاف، در لغت، توافق نداشتن با یکدیگر، ناسازگاری، اختلاف نظر،[۱] مخالفت کردن و موافقت نکردن[۲] است؛ نیز آنچه مخالف قانون و عرف و عادت اجتماعی باشد[۱]. هر فعل یا ترک فعل مخالف قانون یا مصالح عمومی جامعه، در زمان معین که مرتکب آن مستوجب کیفر است،[۳] جرم نامیده میشود که در فصل دوم از باب اول قانون جزای ایران به انواع جنایت، جنحه و خلاف تقسیم شده است؛ بنابراین خلاف، جرمی است مغایر با نظامات عادی که از روی مقدار مجازات، آن را میشناسند[۴]. عمد، عنصر جرم خلافی نیست[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ انوری، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج4/2804.
- ↑ دهخدا، علیاکبر. لغتنامة دهخدا. تهران: دانشگاه تهران: چ7/9904.
- ↑ نوربها، رضا. زمینة حقوق جزای عمومی. تهران: دادآفرین، 152.
- ↑ جعفریلنگرودی، محمدجعفر. مبسوط در ترمینولوژی حقوق. تهران: گنج دانش، ج3، 1823 و 1824.
- ↑ ماده 184 دادسرای کیفری؛ ماده 11 قانون جزا.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اسدالله معظمی گودرزی