کوثر
کوثر، یا حوض کوثر. کوثر واژهای است قرانی که از سورهای به همین نام برگرفته شده است (← کوثر/1). مفسران و متکلمان از کوثر دو تفسیر ـ ظاهری و باطنی ـ به دست دادهاند:
1) تفسیر ظاهری: بر طبق این تفسیر، کوثر، نهری یا حوضی است در بهشت که به گواهی روایات اب ان شیرینتر از عسل و سپیدتر از شیر و خنکتر از برف است و هرکس از ان بنوشد هرگز تشنه نمیشود[۱]. بر طبق منابع روایی و تفسیری شیعه، ساقی کوثر حضرت علی(ع) است[۲]. این تفسیر، بهرغم، ظاهری نمودن ان، نمادین (سمبلیک) به نظر میرسد و «هرگز تشنه نشدن» نوشندگان ان، قرینهای است بر نمادین بودن ان.
2) تفسیر باطنی: به نظر برخی از مفسران شیعه، کوثر، نماد «خیرکثیر» است و بهرهمندی ان یعنی برخورداری از خیرکثیر. برخی دیگر از مفسران شیعه هم مصداق این «خیرکثیر» را کثرت فرزندان پیامبر(ص) از طریق حضرت فاطمه(س) دانستهاند[۳].
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
سعید انواری