جزیره هرمز

هرمز، جزیره‌ای ایرانی، از جزایر چهارگانه شهرستان قشم در استان هرمزگان، مسكونی و واقع در تنگه هرمز.

این جزیره دارای 12كمـ وسعت، 5/7 كمـ طول و 5/5 كمـ عرض و تقریباً بیضی شكل است^[۱].

جزیره هرمز از گنبدهای نمكی به وجود آمده و در داخل آن رسوبات تبخیری آهن‌دار، از دوره میوسن و پلیوسن و آتش‌فشانی قرار دارد. این جزیره از نظر وجود كانی‌های با ارزش یكی از غنی‌ترین و جالب‌ترین مناطق ایران است^[۲].

نیمه جنوبی جزیره كوهستانی و در جنوب شرقی آن كوه‌های اسب ‌رستم و كلاه رستم و دره هشتادگزی واقع شده است^[۳].

خاك‌های این جزیره بسیار شور و فاقد هر نوع منبع آب شیرین است و هیچ فعالیت كشاورزی در آن انجام نمی‌گیرد^[۴].

خاك سرخ جزیره از گذشته مورد استفاده قرار می‌گرفت. نمك سفید آن نیز بسیار مرغوب است. جزیره هرمز به لحاظ جغرافیای سیاسی دارای اهمیت خاصی است؛ زیرا در نزدیكی تنگه هرمز قرار گرفته و ظاهراً به همین سبب تنگه هرمز نیز به همین نام خوانده شده است^[۵].

جزیره هرمز در آثار تاریخی و جغرافیایی و سفرنامه‌ها به صورت‌های مختلفی از جمله «جرون»، «زرون»، «ارموز»، «هارموزیا» و... آمده است^[۶]. جمعیت این جزیره در سرشماری 1375ش بالغ بر 4768 تن بوده و طبق برآوردها به 5144 تن در 1384ش رسیده است^[۷].

در جزیره هرمز آثار بسیاری از گذشته به جای مانده كه مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: قصر بی‌بی‌گل، شهر قدیم هرمز، برج ناقوس، زیارت خضر و الیاس، خرابه‌های قلعه پرتغالی‌ها و...^[۸]

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ كامران، حسن. جغرافیای نظامی جزایر هرمز، جزایر سه‌گانه، فارو و فارورگان. چ1. تهران: 1382، انجمن جغرافیایی ایران، ص42-41.
↑ سدید‌السلطنه، محمّدعلی. بندرعباس و خلیج‌فارس. به تصحیح احمد اقتداری، تهران: 1342، ابن‌سینا، ص2.
↑ زعیمی، غلامرضا. تنگه هرمز (از مجموعه از ایران چه می‌دانم؟/23). چ1. تهران: 1381، دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ص21.
↑ سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. جغرافیای كامل ایران. ج2. چ1. تهران: 1366، وزارت آموزش و پرورش، ص1266.
↑ جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج3. دایرهالمعارف جغرافیایی ایران. چ1. تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص1324.
↑ بختیاری، مجید. راهنمای مفصل ایران. ج22. استان هرمزگان. تهران: 1369، گیتا‌شناسی، ص208.
↑ مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: 1382، مركز آمار ایران، ص232-231.
↑ منبع 6. ص 211.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

شوکت مقیمی

[1] كامران، حسن. جغرافیای نظامی جزایر هرمز، جزایر سه‌گانه، فارو و فارورگان. چ1. تهران: 1382، انجمن جغرافیایی ایران، ص42-41.

[2] سدید‌السلطنه، محمّدعلی. بندرعباس و خلیج‌فارس. به تصحیح احمد اقتداری، تهران: 1342، ابن‌سینا، ص2.

[3] زعیمی، غلامرضا. تنگه هرمز (از مجموعه از ایران چه می‌دانم؟/23). چ1. تهران: 1381، دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ص21.

[4] سازمان پژوهش‌ و برنامه‌ریزی آموزشی. جغرافیای كامل ایران. ج2. چ1. تهران: 1366، وزارت آموزش و پرورش، ص1266.

[5] جعفری، عباس. گیتا‌شناسی ایران. ج3. دایرهالمعارف جغرافیایی ایران. چ1. تهران: 1379، گیتا‌شناسی، ص1324.

[6] بختیاری، مجید. راهنمای مفصل ایران. ج22. استان هرمزگان. تهران: 1369، گیتا‌شناسی، ص208.

[7] مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور. تهران: 1382، مركز آمار ایران، ص232-231.

[8] منبع 6. ص 211.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]