دینکرت
دینكرْت (dinkart)
كهنترین و درعینحال بزرگترین مجموعه از اطلاعات دینی، عادات و عقاید و نیز تاریخ ادبیات مزدیسناست. نام اصلی آن را زند آكاسیه (Zand ākāsih) و مجموع كلماتش را به تقریب 169000 دانستهاند. دینكرت نُه مجلد داشت، اما اكنون جز دو مجلد نخست و بخشی از جلد سوم آن در دست نیست[۱].
از محاسن كتاب این است كه 21 نسک اوستای عهد ساسانی در جلد هشتم آن خلاصه شده است. دینكرت در 19 مجلد توسط دستور پشوتن سنجانا (9 جلد) و پسرش داراب سنجانا (10 جلد) باحواشی و ملاحظات و ترجمه انگلیسی و گجراتی در بمبئی به چاپ رسیده است[۲].
این كتاب دو مؤلف داشته، یكی آذرفرنبغ موبد موبدان در دوره مأمون عباسی (حک 198ـ 218) و دیگر آذرباد پسر امید كه تألیف قبلی را از نو تحریر و تكمیل كرد و نیز بخش نهم را بدان افزود[۳].
كتاب سوم دینكرت بزرگترین نسخه موجود از این مجموعه است و 420 فصل را در بر دارد.
ثنویت یكی از موضوعهای اصلی كتاب را تشكیل میدهد كه در فصول مختلف درباره آن بحث شدهاست[۴][۵][۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیحالله. حماسی سرایی در ایران. تهران: امیركبیر، چ 3، 1352، ص 51ـ 52.
- ↑ مرادی، نورالله. مرجعشناسی. چ 3، تهران: فرهنگ معاصر، 1376، ص 93.
- ↑ سمیعی، احمد. ادبیات ساسانی. تهران: دانشگاه آزاد ایران، 1355، ص 29.
- ↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. به كوشش ژاله آموزگار، تهران: سخن، 1376، ص 131 و 132.
- ↑ تاوادیا، ج. زبان و ادبیات پهلوی فارسی میانه. ترجمه س. نجمآبادی، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355، ص 49_64 و 80ـ90.
- ↑ زرشناس، زهره. زبان و ادبیات ایران باستان. تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی، 1382، ص 53ـ 55.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابن سینا، چ 6، 1347، ج1، ص 135ـ 136.