پرش به محتوا

جعفر پیشه وری

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۵۰ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی « '''پيشه‌وري، جعفر جوادزاده''' (1311ق / 1893م-1326ش)، سياستمدار، روزنامه‌نگار و مؤسس فرقة دموكرات آذربايجان. پيشه‌وري در روستايي از توابع خلخال به دنيا آمد. در حدود 12 سالگي با خانواده‌اش به باكو مهاجرت كرد. همزمان با تحصيل، به معلمي، روزنامه‌نگاري...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

پيشه‌وري، جعفر جوادزاده (1311ق / 1893م-1326ش)، سياستمدار، روزنامه‌نگار و مؤسس فرقة دموكرات آذربايجان.

پيشه‌وري در روستايي از توابع خلخال به دنيا آمد. در حدود 12 سالگي با خانواده‌اش به باكو مهاجرت كرد. همزمان با تحصيل، به معلمي، روزنامه‌نگاري و فعاليت سياسي پرداخت.1 در 1299ش به همراه كمونيست‌هاي باكو به گيلان آمد، اما در همان سال به شوروي بازگشت.2 در 1306ش دوباره به ايران آمد و تا 1309ش در تهران به سر برد. در آن تاريخ در پي شناسايي شبكه‌هاي كمونيستي، دستگير و به 10 سال زندان محكوم شد.3 پس از سقوط رضاشاه پهلوي*، فعاليت سياسي خود را با انتشار روزنامة آژير (در خرداد ماه 1322ش) پي گرفت.4 در انتخابات دورة چهاردهم مجلس*، به نمايندگي از تبريز انتخاب، اما اعتبارنامه‌اش رد شد.5 سپس به تبريز رفت و «فرقة دموكرات آذربايجان» را در شهريور 1324ش تأسيس كرد.6 فرقه با كمك قواي شوروي، كنترل آذربايجان را به دست گرفت7 و حكومت ملي آذربايجان را تشكيل داد. در آن حكومت پيشه‌وري به نخست‌وزيري برگزيده شد.8 با خروج سربازان شوروي از ايران، نيروهاي دولتي در آذر ماه 1325ش وارد آذربايجان شدند و تشكيلات فرقة دموكرات متلاشي گرديد.9 پيشه‌وري به شوروي گريخت10 و در يك حادثة رانندگي مشكوك جان سپرد.11


مآخذ:

1-    آخرين سنگر آزادي؛ مجموعه مقالات مير جعفر پيشه‌وري در روزنامة حقيقت، ارگان اتحادية عمومي كارگران ايران. به كوشش رحيم رييس‌نيا، تهران: نشر شيرازه، 1377، ص 16؛ مرادي مراغه‌اي، علي. از زندان رضا خان تا صدر فرقة دموكرات آذربايجان. تهران: اوحدي، 1381، ص 12-17.

2-    لاجوردي، حبيب. اتحاديه‌هاي كارگري و خودكامگي در ايران. ترجمة ضياء صدقي، تهران: نشر نو، 1369، ص 9-10.؛ آخرين سنگ آزادي. همان. ص 45-47.

3-    مرادي مراغه‌اي. همان. ص 197-230.

4-    اتابكي، تورج. آذربايجان در ايران معاصر. ترجمة محمدكريم اشراق، تهران: توس، 1376، ص 130.

5-    لاجوردي. همان. ص 192-193.

6-    همان. ص 194-196؛ اتابكي. همان. ص 114-118.

7-    همان. ص 123-124؛ فاوست، لوييس. ايران و جنگ سرد: بحران آذربايجان (25-1324). ترجمة كاوة بيات، تهران: موسسة چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، 1374، ص 80-84.

8-    آبراهاميان، يرواند. ايران بين دو انقلاب. ترجمة محم

9-    دابراهيم فتاحي؛ احمد گل‌محمدي، تهران: ني، 1377، ص 268؛ جامي، ن.، گذشته چراغ راه آينده است. به كوشش بيژن نيك‌بين، تهران: 1362، ص 283-309.

10-  اتابكي. همان. ص 178-184؛ مرادي مراغه‌اي. همان. ص 448-461.

11-  بياني، خانبابا. غائلة آذربايجان. تهران: زريا، 1375، ص 713-718.

12-  مرادي مراغه‌اي. همان. ص 466-472؛ كشاورز، فريدون. من متهم مي‌كنم كميتة مركزي حزب تودة ايران را. تهران: رواق، 1357، ص 65؛ دانشنامة جهان اسلام. مدخل «پيشه‌وري».

محمدمهدی موسی خان