خشت و آینه

خشت‌ و آينه‌ (ابراهيم گلستان، 1344)

از فيلم‌هاي غيرمتعارف سينماي ايران در نيمة اول دهة 1340، كه چه از لحاظ مضمون و چه از لحاظ روند توليد متفاوت از جريان غالب سينماي ايران (موسوم به «فيلمفارسي») بود. گلستان، كه استوديوي مجهزي به نام خود در دهة 1330 تأسيس كرده بود و فيلم‌هاي مستند براي «شركت‌هاي عامل نفت ايران» تهيه مي‌كرد، خشت و آينه را در روزهايي (دي 1344) به نمايش عمومي درآورد كه سينماي ايران در مسيري كاملاً تجاري سير مي‌كرد. گلستان فيلمش را با يك گروه فني چهار نفري، دوربين بزرگ «ميچل»، عدسي آنامورفيك (ديالسكوپ) و صدابرداري سر صحنه ساخت، كه تا آن زمان در سينماي ايران سابقه نداشت.(1) در اين فيلم زكريا هاشمي و تاجي احمدي ايفاي نقش كرده‌اند. اين فيلم در دورة خودش با اقبال منتقدان و مردم مواجه نشد، اما در دو دهة اخير بارها توسط تحليل‌گران سينماي ايران ستايش شده است.

نك: «خاطرات و خطرات فيلم‌برداران سينماي ايران»، غلام حيدري، دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، 1376، صص 307 تا 310.

مآخذ:

1- با استفاده از جزوة «دربارة خشت و آينه»، ناشر ابراهيم گلستان، 1343، 24 صفحه.

عباس بهارلو