ازدواج موقت

در این نوع ازدواج، تامیّتِ ارتباطِ ناشی از زناشویی به چشم نمی‌خورد. شکلٍ معمولِ این نوع ازدواج در ایران «صیغه» نام دارد که از ویژگی‌هایِ زیر برخوردار است:

1. برخلافِ انواع دیگرِ ازدواج که موجباتِ پیداییِ روابطِ پایا را فراهم می‌سازند، در صیغه، زمانِ ارتباط از قبل مشخص بوده و به توافق زوجین مشخص شده است. لازم به ذکر است که این محدودیّتِ زمانی به هیچ‌وجه حصری نیست و می‌تواند از یک ساعت تا صدسال باشد؛
2. در این نوع ازدواج، مبلغی از قبل به توافق تعیین شده و از طرفِ مرد به زن پرداخت می‌شود؛
3. از آنجا که این نوع ازدواج، امری به غایت فردی است، صرفا به رضایتِ طرفین موکول است و آنها می‌توانند به فارسی و ترجیحا به زبانِ عربی، با خواندنِ صیغه، رضایتِ خود را اعلام دارند؛
4. هیچ‌یک از طرفین از دیگری ارث نخواهد برد و نظر به محدودیتِ زمانیِ این نوع ازدواج، در آن طلاق مطرح نیست.

لازم به تذکر است‌که در این نوع ازدواج، که به قصدِ جلوگیری از فحشا و فساد مطرح شده است، فرزندان به عنوانِ کودکانی مشروع در جامعه پذیرفته می‌شوند و از ارث نیز برخوردارند.{2}