ازدواج موقت
در این نوع ازدواج، تامیّتِ ارتباطِ ناشی از زناشویی به چشم نمیخورد. شکلٍ معمولِ این نوع ازدواج در ایران «صیغه» نام دارد که از ویژگیهایِ زیر برخوردار است:
- برخلافِ انواع دیگرِ ازدواج که موجباتِ پیداییِ روابطِ پایا را فراهم میسازند، در صیغه، زمانِ ارتباط از قبل مشخص بوده و به توافق زوجین مشخص شده است. لازم به ذکر است که این محدودیّتِ زمانی به هیچوجه حصری نیست و میتواند از یک ساعت تا صدسال باشد؛
- در این نوع ازدواج، مبلغی از قبل به توافق تعیین شده و از طرفِ مرد به زن پرداخت میشود؛
- از آنجا که این نوع ازدواج، امری به غایت فردی است، صرفا به رضایتِ طرفین موکول است و آنها میتوانند به فارسی و ترجیحا به زبانِ عربی، با خواندنِ صیغه، رضایتِ خود را اعلام دارند؛
- هیچیک از طرفین از دیگری ارث نخواهد برد و نظر به محدودیتِ زمانیِ این نوع ازدواج، در آن طلاق مطرح نیست.[۱]
لازم به تذکر استکه در این نوع ازدواج، که به قصدِ جلوگیری از فحشا و فساد مطرح شده است، فرزندان به عنوانِ کودکانی مشروع در جامعه پذیرفته میشوند و از ارث نیز برخوردارند.{2}
نیز نگاه کنید به
پاورقی
{2}. این نکتهسنجیها از دقتِ شریعتِ اسلام در وضع قواعدِ اجتماعی خبر میدهد.
مآخذ
- ↑ باقر ساروخانی، مقدمهای بر جامعهشناسی خانواده، تهران: سروش، ۱۳۷۵، ص 82.
منبع اصلی
فرخجسته، هوشنگ ( 1382). کتاب ایران: خانواده. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مرکز مطالعات فرهنگی- بین المللی.
نویسنده مقاله
هوشنگ فرخجسته