سبزههای نوروزی و به آبافکندن آنها در مراسم سیزده
سخن دیگری که باقی است درباره دور افکندن سبزههایی است که از حبوب مختلف فراهم میآورند و آنها را در روز سیزدهم فروردین به آب روان میاندازند. این رسم بیشک از دیرباز در میان ایرانیان و ملل دیگری که یک وقت، فرهنگ مشترک و وجوه فرهنگی یکسانی با هم داشتهاند، رایج بوده و به صور مختلفی نیز باقی مانده است، چنانکه گذشت در جشن آدونیس از رسوم کهن رومیان چنین اعمالی شایع بوده است. به نحوی که اسناد بازمانده نشان میدهد که یکی از آداب رایج و کنایتآمیز، رویاندن و سبزکردن گیاهان بود.گیاهان را به طوری مراقبت میکردند و پرورش میدادند که طی هشت روز خوب رشد میکردند. آنگاه پس از هشت روز در ضمن آئینها و رسوم سوگواری برای آدونیس، آن سبزهها را همراه با تندیس مرده آدونیس به کنار رود یا دریا میبردند و به آب میسپردند. این نوعی برگزاری آئینهای جادویی و تقلیدی بود که بدان وسیله میخواستند طلب باران فراوان کنند. محتملاً آئینهای آبپاشی نیز در جشنهای سال نو، به همین منظور بوده است.
شاید انجام امر در روز هشتم سال، به دلیل تفاوتهای اقلیمی و شرایط دیگر طبیعی، قدری جا به جا شده باشد در امپراتوری روم جشن «میلاد» یا «به یاد رستاخیز» و «دوباره زندهشدن آدونیس» که در بیست و پنجم مارس برگذار میشد و تقریباً با آغاز اعتدال بهاری مقارن بود از همینگونه رسوم مایه میگرفت.
در میان مردم پیشاور پاکستان، رسم استکه در نخستین روز از ایام نوروز، پس از برگزاری مراسم تحویل سال همگان برایگردش به بیرون شهر و سبزهزارها و چمنها میروند. در این مراسم با پای برهنه توی سبزهها و چمنها راه میروند و این کار را «سبزه لگدکردن» میگویند و آن را دارای شگون نیک و باعث استمرار شادی و نیکبختی در سال نو میدانند[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ اورنگ، مراد(۱۳۲۵)، جشنهای ایران باستان، تهران: بینا، ص238.
منبع اصلی
شعبانی، رضا (1379). آداب و رسوم نوروز. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
رضا شعبانی