شاهنامه ابوسعیدی
شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامههای مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار میآید[۱]. تاریخ آغاز آمادهسازی این نسخه را 730ق / 1329م میدانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد[۲].
گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگارههای آن برگ برگ شده و به مجموعهداران و موزههای مختلف فروخته شده است[۳]. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.
تعداد دقیق نگارههای این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است[۴]. در نگارههای این نسخه سنتهای ایرانی و بینالنهرینی پیش از مغول با سنتهای خاوری در هم آمیخته شده است[۵]. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان دادهاند که در نگارگری ایرانی بیسابقه است[۱].
نیز نگاه کنید به
کتابشناسی
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.
- ↑ شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.
- ↑ رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.
- ↑ شریفزاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.
- ↑ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
علی بوذری