کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران
كتابخانة ملي جمهوري اسلامي ايران، مؤسسهاي علمي، تحقيقاتي و خدماتي كه به گردآوري، حفاظت، سازماندهي، و اشاعة اطلاعات مربوط به آثار مكتوب (چاپي و خطي)و غيرمكتوب در ايران يا متعلق به ايرانيان خارج از كشور ميپردازد[۱]. كتابخانة ملي رسماً در سوم شهريور 1316 در خيابان 30 تير گشايش يافت. پاية اصلي مجموعة آن كتابهاي كتابخانة مدرسة دارالفنون است كه در سال 1280ق / 1863م تأسيس شده بود. مجموعههاي نفيس كتابخانههاي ملي عبارتاند از بيش از 28 هزار نسخه خطي، تعداد كثيري مرقعات و اسناد و مجموعة نشريات ادواري و مجموعة ايرانشناسي و اسلامشناسي. كتابخانه جزو كتابخانههاي واسپاري ايران است كه به طور مرتب دو نسخه از نشريات منتشر شده در ايران را دريافت ميدارد. كتابخانه ابتدا تحت نظر وزارت فرهنگ و هنر انجام وظيفه ميكرد. بعد از انقلاب اسلامي ايران (1358) به عنوان يك ادارة كل تحت نظر وزارت فرهنگ و آموزش عالي درآمد، لكن سرانجام پس از كوششهاي بسيار در سال 1369ش اساسنامة جديد آن به تصويب مجلس رسيد و استقلال يافت و به نام «كتابخانة ملي جمهوري اسلامي ايران» ناميده شد[۲]. به منظور تحقق هر چه بيشتر و بهتر اهداف و وظايف مندرج در اساسنامة كتابخانة ملي جمهوري اسلامي ايران، شواريي علمي به نام هيئت عالي مشاوران كتابخانة ملي تشكيل گرديد تا نسبت به خط مشيها و برنامهريزيهاي علمي و فرهنگي كتابخانه ارائه نظر نمايد. آييننامة هيئت مذكور در اواخر سال 1378 به تأييد هيئت امناي كتابخانة ملي رسيد. در همين سال سازمان مدارك فرهنگي انقلاب اسلامي* از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي منفك و به كتابخانة ملي پيوست. همچنين در سال 1381ش سازمان اسناد ملي از سازمان مديريت و برنامهريزي كشور منتزع و با كتابخانة ملي ادغام و نام آن به سازمان اسناد و كتابخانة ملي ايران (← سازمان اسناد ملي ايران) تغيير يافت[۳]. كتابخانه داراي هيأت امناست كه رياست عالية آن با رياست جمهور است.
مآخذ
نرگس نشاط