کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران
کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، موسسهای علمی، تحقیقاتی و خدماتی که به گردآوری، حفاظت، سازماندهی، و اشاعه اطلاعات مربوط به آثار مکتوب (چاپی و خطی)و غیرمکتوب در ایران یا متعلق به ایرانیان خارج از کشور میپردازد[۱]. کتابخانه ملی رسماً در سوم شهریور 1316 در خیابان 30 تیر گشایش یافت. پایه اصلی مجموعه آن کتابهای کتابخانه مدرسه دارالفنون است که در سال 1280ق / 1863م تأسیس شده بود.
مجموعههای نفیس کتابخانههای ملی عبارتاند از بیش از 28 هزار نسخه خطی، تعداد کثیری مرقعات و اسناد و مجموعه نشریات ادواری و مجموعه ایرانشناسی و اسلامشناسی. کتابخانه جزو کتابخانههای واسپاری ایران است که به طور مرتب دو نسخه از نشریات منتشر شده در ایران را دریافت میدارد. کتابخانه ابتدا تحت نظر وزارت فرهنگ و هنر انجام وظیفه میکرد. بعد از انقلاب اسلامی ایران (1358) به عنوان یک اداره کل تحت نظر وزارت فرهنگ و آموزش عالی درآمد، لکن سرانجام پس از کوششهای بسیار در سال 1369ش اساسنامه جدید آن به تصویب مجلس رسید و استقلال یافت و به نام «کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران» نامیده شد[۲].
به منظور تحقق هر چه بیشتر و بهتر اهداف و وظایف مندرج در اساسنامه کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، شواریی علمی به نام هیئت عالی مشاوران کتابخانه ملی تشکیل گردید تا نسبت به خط مشیها و برنامهریزیهای علمی و فرهنگی کتابخانه ارائه نظر نماید. آییننامه هیئت مذکور در اواخر سال 1378 به تأیید هیئت امنای کتابخانه ملی رسید. در همین سال سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی* از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منفک و به کتابخانه ملی پیوست. همچنین در سال 1381ش سازمان اسناد ملی از سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور منتزع و با کتابخانه ملی ادغام و نام آن به سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران (← سازمان اسناد ملی ایران) تغییر یافت[۳]. کتابخانه دارای هیأت امناست که ریاست عالیه آن با ریاست جمهور است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
نرگس نشاط