ایل منگور
منگور، از ایلات كرد استان اذربایجان غربی ایران و كردستان عراق.
در گذشته ایل منگور به همراه چند ایل دیگر مانند مامش و پیران و... اتحادیة بلباس را تشكیل میدادند[۱].
ایل منگور به دو بخش كوهستاننشین و جلگهنشین تقسیم میشود[۲]. بخش كوهستاننشین در سرزمینهای كنار رود لاوین و روستاهای اطراف پیرانشهر، مهاباد، سردشت و بوكان استان اذربایجان غربی به سر میبرند. گروه جلگهنشین منگورها در روستاهای شرق و غرب رود ژاراوا در عراق سكونت دارند[۳].
درگذشته اكثر مردم منگور كوچنده بودند. امروزه تقریباً همة انها یكجانشین شدهاند و گروههای كوچكی از انها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر اطراف كوچ میكنند[۴]. ایل منگور از چند طایفه مانند شمع (شام)، زرین و... تشكیل شده است[۵]. رؤسای ایل منگور از میان خانوادهای كوهستاننشین انتخاب میشدند[۶]. شمار جمعیت منگور در 1342ش 1500 خانوار براورد شده است[۷]. شمار كوچندگان این ایل را در 1377ش 29 خانوار و 225 نفر تخمین زدهاند[۸]. كشت توتون و گندم و جو، چغندر و حبوبات و ... و گلهداری و پرورشدام از عمدهترین مشاغل ایل منگور است. منگورها سنی شافعی مذهبند[۹].
ماخذ:
1. ادموندز، سیسیلجی. تركها، كردها، عربها. ترجمة ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241.
2. ادموندز. ركها، كردها، عربها. ص 241-242.
3. اسكندرینیا، ابراهیم. ساختارسازمان ایلات و شیوة معیشت عشایر اذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 402.
4. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
5. ایرانشهر. نشریة شمارة 22 كمیسیون ملی یونسكو، تهران: 1342، ج 1/122.
6. ادموندز. ایرانشهر. ص 242.
7. ایرانشهر. 123.
8. سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 21.
9. مشكور، محمدجواد. نظری به اذربایجان و اثار باستانی و جمعیت شناسی ان. تهران: 1349، ص 194.
معصومه ابراهیمی
- ↑ دموندز، سیسیلجی. تركها، كردها، عربها. ترجمة ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241.
- ↑ ادموندز. ركها، كردها، عربها. ص 241-242.
- ↑ سكندرینیا، ابراهیم. ساختارسازمان ایلات و شیوة معیشت عشایر اذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 402.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
- ↑ ایرانشهر. نشریة شمارة 22 كمیسیون ملی یونسكو، تهران: 1342، ج 1/122.
- ↑ ادموندز. ایرانشهر. ص 242.
- ↑ ایرانشهر. 123.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 21.
- ↑ مشكور، محمدجواد. نظری به اذربایجان و اثار باستانی و جمعیت شناسی ان. تهران: 1349، ص 194.