ایل منگور
منگور، از ایلات کرد استان آذربایجان غربی ایران وکردستان عراق.
در گذشته ایل منگور به همراه چند ایل دیگر مانند مامش و پیران و... اتحادیه بلباس را تشكیل میدادند[۱].
ایل منگور به دو بخش کوهستاننشین و جلگهنشین تقسیم میشود[۲]. بخش کوهستاننشین در سرزمینهای کنار رود لاوین و روستاهای اطراف پیرانشهر، مهاباد، سردشت و بوكان استان آذربایجان غربی به سر میبرند. گروه جلگهنشین منگورها در روستاهای شرق و غرب رود ژاراوا در عراق سكونت دارند[۳].
درگذشته اكثر مردم منگورکوچنده بودند. امروزه تقریباً همه آنها یكجانشین شدهاند و گروههای کوچكی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر اطراف کوچ میكنند[۴]. ایل منگور از چند طایفه مانند شمع (شام)، زرین و... تشكیل شده است[۵]. رؤسای ایل منگور از میان خانوادهای کوهستاننشین انتخاب میشدند[۶]. شمار جمعیت منگور در 1342ش 1500 خانوار براورد شده است[۷]. شمارکوچندگان این ایل را در 1377ش 29 خانوار و 225 نفر تخمین زدهاند[۸].کشت توتون و گندم و جو، چغندر و حبوبات و ... و گلهداری و پرورشدام از عمدهترین مشاغل ایل منگور است. منگورها سنی شافعی مذهبند[۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ:
- ↑ دموندز، سیسیلجی. ترك ها، كردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241.
- ↑ ادموندز. رك ها، كردها، عربها. ص 241-242.
- ↑ اسكندرینیا، ابراهیم. ساختارسازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 402.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
- ↑ ایرانشهر. نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو، تهران: 1342، ج 1/122.
- ↑ ادموندز. ایرانشهر. ص 242.
- ↑ ایرانشهر. 123.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 21.
- ↑ مشكور، محمدجواد. نظری به اذربایجان و اثار باستانی و جمعیت شناسی ان. تهران: 1349، ص 194.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی