مکتب هرات
هرات، مکتب، نام سبک خاص هنری در نگارگری دوران تیموریان در شهر هرات.
در این مکتب، نگارگران در روش مرسوم فضاسازی و صحنهپردازی، طراحی و ترکیببندی پیکرها، کاربست رنگهای پاک و درخشان، پیشرفت قابل ملاحظه کردند.
در نیمه نخست سده نهم ق / پانزدهم ویژگیهای دستاوردهای هنری نگارگران شیراز، بغداد، تبریز و شاید تأثیرات جدید نقاشی چینی، در کارگاههای درباری شاهرخ و بایسنقر با یکدیگر درآمیخت و سبک رسمی هرات را به وجود آورد[۱]. بایسنقر، که خود کتابشناس و خوشنویس برجستهای بود[۲]، هنرمندان و نگارگران طراز اول آن دوران را زیر نظر جعفر بایسنقری تبریزی ـ خوشنویس معروف ـ در کارگاه کتابسازی خود گرد آورد[۳].
نگارگران دوره بایسنقر، در ادامه نگارگری عهد اسکندر سلطان به یک سبک رسمی و قانونمند دست یافتند که نمود آن را میتوان در نگارههای شاهنامه بایسنقری* دید[۴]. رنگگذاری و ترکیببندی سنجیده، رنگهای درخشان، نقوش تزئینی متنوع و... از ویژگیهای نگارههای این نسخه و دیگر نسخ این دوران است. مولانا خلیل و غیاثالدین از جمله نمایندگان مکتب هرات بودند و میراث ایشان از طریق هنرمندانی چون استاد منصور و روحالله* میرک به کمالالدین بهزاد* رسید[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ پاکباز، روئین(1378). دایرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 644.
- ↑ کن بای، شیلا (1378). نقاشی ایران. ترجمه مهدی حسینی، تهران: دانشگاه هنر، ص 61.
- ↑ رابینسن، ب. و.(1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند، تهران: مولی، ص 22
- ↑ پاکباز، روئین(1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص 73.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بوذری