اهل بیت

اهل بیت، مقصود از اهلِ هر مرد، افراد قبیله و اقرباء و همسر(ان) و فرزندان و همـه کسانی‌اند که در نسب و دین و مسکن و شهر و وطن با او شریک‌اند. اهل و آل هر دو یک لفظ‌اند. بیت به‌معنی جای بیتوته و سکونت است که شامل خیمه و ساختمان هر دو می‌شود. اهل بیت هر کس، خاندان و عائله و همـه کسانی هستند که در خانـه او به سر می‌برند. ترکیب «اهل‌البیت» دو بار در قرآن آمده است:

1. «رحمـه الله و برکاته علیکم اهل البیت» (سوره هود، آیـه 11)، یعنی بخشایش خدا و برکات او بر شما باد ای خاندان، که درباره اهل بیت ابراهیم خلیل (ع) است؛
2. «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیراً» (سوره احزاب، آیـه 23)، یعنی: همانا خدای می‌خواهد هرگونه پلیدی را از شمال اهل بیت بزداید و شما را (از هر عیب و گناه) کاملاً پاک سازد، که درباره‌ی اهل بیت رسول‌الله (ص) نازل شده است. این آیه را آیـه تطهیر نامیده‌اند.

محدثین و فقهای امامیه و بعضی علمای اهل سنّت، اهل بیت مذکور در آیـه تطهیر را منحصراً محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السلام می‌دانند و سایر اولاد و ازواج و بنی‌اعمام رسول‌الله (ص) و اهل خانـه او را مشمول این آیه نمی‌شمرند. مستند ایشان احادیث صحیح و معتبری‌ست که از صحابه روایت شده و در صحاح و مسانید سنّی و شیعی ثبت است.

نیز نگاه کنید به

• اسلام
• اهل سنت و جماعت

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایره المعارف تشیّع