پرش به محتوا

آية‌الكرسی

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۰ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

آیه‌الکرسی، آیه 255 سوره بقره از قرآن مجید که با «الله لا اله الا هو الحی القیوم» آغاز و به «و هو العلی العظیم» ختم می‌شود. ولی در قرون اخیر دو آیه بعدی را که از «لا اکراه فی الدین» شروع و به «هم فیها خالدون» ختم می‌شود، جزو آن گرفته‌اند[۱]. اما چون در احادیث به «پنجاه کلمه» و «یکصد و هفتاد» حرف داشتن این آیه تصریح شده و نیز با توجه به این‌که واژه «کرسی» در همان آیه 255 سوره بقره به‌کار رفته و اصل استقلال آیات است، و معنای این دو آیه موقوف بر هم نیست، لذا اصلح هم آن است که همان آیه را به‌تنهایی «آیه‌الکرسی» به‌حساب آوریم[۲][۳][۴]. شیخ صدوق هم در حدیثی در امالی، تصریح دارد که حضرت علی (ع) آیه‌الکرسی را از «الله لا اله الا هو الحی القیوم» آغاز و به «و هو العلی العظیم» ختم کرد[۱].

ملاصدرا در مقدمه تفسیر خود درباره آیهالکرسی بنا بر خبری می‌نویسد که اسم اعظم خداوند در این آیه و اول سوره آل عمران است[۵] برای حفظ جان و خانه از زیان و دستبرد دیگران این آیه را به هنگام خواب، ترک خانه و سفر می‌خوانند. سبب آن است که در آیه الکرسی آمده است که غنودگی و خواب به ساحت خداوند راه ندارد و او آسمان و زمین و همه موجودات را حفظ می‌کند[۶][۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ مجلسی، محمدباقر. بحارالانوار. چاپ جديد، بيروت: ج 19، ص 66.
  2. رازی، ابوالفتوح. تفسير. سوره نور، آيه 35.
  3. طبرسی، ابوعلی. مجمع البيان. ذيل آيه.
  4. فلسفی، محمدتقی. آیه‌الكرسی، پیام آسمانی توحید. تهران: هیأت نشر معارف اسلامی، 1363.
  5. ملاصدرا (صدرالمتألهین)
  6. دایره‌المعارف بزرگ اسلامی. جلد2، ص.277.
  7. تلخیص از: دایره‌المعارف تشیّع. ج 1 / 250-251

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

تلخیص‌کننده: سیدحسن امین