تعهد

تعهد، رابطه حقوقی که به موجب آن کسی مسئولیت انجام دادن امری را برای دیگری به عهده می‌گیرد. این رابطه به اعتبار حق متعهدله، «طلب»، و به لحاظ ‌التزام متعهد، «دین» نامیده می‌شود. نتیجه پیدایش تعهد الزام است که عبارت است از اجبار قانونی برای انجام مورد تعهد. اصطلاح تعهد به طور معمول در موردی به کار می‌رود که مدیون، بنا به اراده خود، انجام یا خودداری از کاری را عهده‌دار می‌شود و دیونی را که به حکم قانون بر او تحمیل شده است الزام می‌نامند. اسباب ایجاد تعهد عبارتند از:

1. عقد؛
2. شبه عقد؛
3. جرم؛
4. شبه جرم؛
5. قانون.

البته باید دانست که، قانون منبع اصلی تمام تعهدها و الزام‌ها است. تعهد در واقع نتیجه و اثر اعمال و وقایع حقوقی می‌باشد. برای تصور هر تعهد وجود چند رکن ضروری است:

1. موضوع تعهد: یعنی امری که شخص در برابر دیگری به عهده می‌گیرد؛
2. اطراف تعهد: یعنی وجود یک شخص به عنوان طلبکار و شخص دیگری به عنوان مدیون؛
3. رابطه حقوقی: مقصود تسلطی است که طلبکار بر اموال بدهکار پیدا می‌کند.

نیز نگاه کنید به

• قانون
• جرم
• تعهد 2

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی اکبر اسد زاده