آتش افروز
آتش افروزتشافروز، بازیگری دورهگرد از دسته پیک های نوروزی كه هر سال از چند روز پیش از سال نو راه میافتاد و تا سیزده فروردین در كوی و خیابان شهرها می گشت و بازی در میآورد.
آتش افروزشافروزان به تنهایی یا جمعی با نوازندهای به راه میافتادند. هر یک از آنان خود را به شكلی میآراست: یكی صورت و گردن خود را سیاه میكرد و جامه سرخ میپوشید و كلاهی شیپوری منگولهدار بر سر میگذاشت و شعله مشعلی را در دهان میكرد و یا با دهان پر از نفت بر آن میدمید؛ دیگری صورتكی سیاه بر چهره میزد و چانهای خمیر با پنبه یا كهنه آغشته به نفت فروزان را بر سر میگذاشت و... آنها با آتش بازی و تقلید در آوردن و شعر و تصنیف خواندن مردم را سرگرم میكردند و از آنها انعامی میگرفتند.
آتش افروزان از كهنترین دستههای بازیگر نوروزی بودند كه پیشینه آنها به دوران باستان میرسد. در این زمان حاجیفیروزها جای آتش افروزها را گرفتهاند. حاجیفیروزها با چهرهای سیاه كرده و در لباسی سرخ و رنگارنگ با نواختن دایره زنگی و خواندن شعرهای مخصوص نوروزی: «حاجی فیروزه، سالی یه روزه...» آتش افروز آمدن سال نو را به مردم اعلام میكنند[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی