ایل ملکشاهی
ملکشاهی، از ایلات بزرگ کُرد استان ایلام.
برخی تعیین قومیت ملکشاهی ها را به سبب درهم امیختگی با اقوام اقوام کرد، لر و لک دشوار میدانند. ملکشاهی ها در سرزمینی، که به نام انها نامیده میشود، در بین شهرستان مهران و قلعهدره استان ایلام پراکندهاند[۱]. ایل ملکشاهی از 13 طایفه تشکیل شده است. هر طایفه به چند تیره و هر تیره به چند مال تقسیم میشود. رئیس ایل را «خان» یا «توشمال» و رئیس هر طایفه و تیره را کدخدا می نامند[۲].
شماری از مردم ایل ملکشاهی اسکان یافتهاند و گروههایی از انها به مناطق سردسیر و گرمسیر کوچ میکنند. کوچندگان ملکشاهی بین دهستانهای بخشهای ارکوازی، صالحاباد و مرکزی شهرستان مهران استان ایلام ییلاق و قشلاق میکنند[۳].
شمار کوچندگان این ایل در 1377ش 1046 خانوار و 7553 نفر براورد شده است[۴]. از مهمترین مشاغل ایل ملکشاهی میتوان به زراعت و کشت گندم و جو و ذرت، دامپروری و صنایع دستی مانند: گلیم و قالی و جاجیم اشاره کرد[۵].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ فیروزان، ت. «دربارة تركیب و سازمان ایلات و عشایر ایران»، مجموعه كتاب اگاه، ایلات و عشایر. تهران: 1362، ص25؛ كیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران:1311، 2/465؛ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. تهران:1380، ص 3/1217.
- ↑ مجموعه اطلاعات و امار ایلات و طوایف عشایری ایران. تهران:1361، ص 23؛ افشارسیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، ص1/319-320.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص41-42.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایركوچنده 1377 نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص
- ↑ ایرانشهر، نشریة شمارة 22 كمیسیون ملی یونسكو در ایران. تهران: 1342، ص 1/138.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی