باوی
باوی، یا بابوی، بابویی، از ایلات لُر شیعی مذهب استان کهگیلویه و بویراحمد. برخی نام ایل را برگرفته از نام باویه از قبایل عرب خوزستان می دانند و به اشتباه آن را ”عرب“ دانستهاند[۱][۲].
قلمرو باویها منطقهباشت و باوی در جنوب کهگیلویه و بویراحمد است که در تقسیمبندی کشوری جزو شهرستان گچساران دارد[۳]. ایل باوی از 4 تیرهبزرگ: شیخ جلیل، دولیاری (دولتیاری)، عالیشی (عالیشاهی) و گشین و 15 تیره کوچک تشکیل شده است[۴][۵][۶]. ردهبندی اجتماعی باویها از کوچکترین واحد تا بزرگترین به صورت: حونه (خانواده) ← اولاد ← طایفه ← تیره ← ایل است.
آمار جمعیت باویها را در 150 سال گذشته به اختلاف بین 1200 تا حدود 4000 خانوار گزارش کردهاند[۱][۷][۸][۹]. در 1347ش آمار دقیق جمعیت باویها 5461 خانوار داده شده است[۱۰]. جمعیت کوچنده ایل باشت و بابویی را در هم سرشماری 1377ش، خانوار آوردهاند[۱۱]. شیوه معیشت سنتی باویها مبتنی بر دامداری، باغداری و کشاورزی است[۱۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ حسینی فسایی، حسن. فارسنامه ناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، جلد 2، ص. 1479.
- ↑ پورکاظم، کاظم. مدخلی بر شناخت قبایل عرب خوزستان. تهران: 1376، ص 114-116.
- ↑ فرهنگ ابادیهای کشور، سرشماری عمومی نفوس و مسکن (1365)، استان کهگیلویه و بویراحمد. تهران: 1367، ص 145.
- ↑ باور، محمود. کوه گیلویه و ایلات آن، تهران: 1324،ص. 116- 117.
- ↑ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه تهران: 1347، ص.112.
- ↑ اماناللهی بهاروند، سگندر. قوم لُر، تهران: 137ش، ص. 216- 217.
- ↑ امام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیای خوزستان. تهران: 1331، ص 86.
- ↑ باور، محمود. کوه گیلویه و ایلات آن. تهران: 1324، ص 118.
- ↑ دوبد، س. سفرنامه لرستان و خوزستان. ترجمه محمدحسین آریا، تهران: 1371، ص 176.
- ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، 1347، ص 13.
- ↑ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟ .
- ↑ تلخیص از مقاله باوی، دایره المعارف بزرگ اسلامی.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سکندر امان اللهی بهارمند
تلخیص معصومه ابراهیمی