بامری
بامری، از طوایف شیعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ایران.
زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است[۱][۲][۳]. پس از رانده شدن بامریها به دشت دلگان گروههایی از بامریها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند[۴][۵]. بامریها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودینزایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم میشوند[۶].
تیره رودینزایی بالاترین لایه اجتماعی بامریهای دلگان است كه سرداران بامری از آن برخاستهاند[۷]. جمعیت بامریهای بمپور در آخر سده 13ش 250 خانوار و بامریهای دلگان در 1364ش 2170 خانوار بودهاند. امروزه شماری از بامریها در مناطق ایرانشهر و خاش ییلاق و قشلاق میكنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است[۸][۹][۱۰].
بامریها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهمترین مشغله آنهاست[۱۱][۱۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص 33.
- ↑ غراب، كمالالدین، بلوچستان یادگار مطرود قرون. تهران: 1364، ص 17.
- ↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 1 و 17.
- ↑ مروی، محمدكاظم، عالم ارای نادری. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، جلد 1، ص. 46.
- ↑ عبدالله گروسی، عباس، جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان. تهران: 1374، ص 60.
- ↑ جهانبانی، امانالله. سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان. تهران: 1338، ص 25.
- ↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. تهران: سازمان برنامه و بودجه، 1356، ص 78، 79، 135، 137.
- ↑ اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرات البلدان. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ جلد 1، ص. 454.
- ↑ جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28.
- ↑ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377)، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.
- ↑ Iranica, III/605.
- ↑ تلخیص از ابراهیمی، معصومه، " بامری"، دایره المعارف بزرگ اسلامی، قابل بازیابی از https://www.cgie.org.ir/fa/article/228234/%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%B1%DB%8C
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی