پرش به محتوا

هایک کاراکاش

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۵ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
هایک کاراکاش، قابل بازیابی از https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D8%A7%DB%8C%DA%A9_%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DA%AF%D8%A7%D8%B4

کاراکاش، هایک. (1311 یا1313ق/ 1893 یا 1899م- 1339ش)، روزنامه‌نگار، بازیگر و کارگردان تئاتر.

در آذربایجان روسیه به دنیا آمد. در دوران کودکی با پدرش که دبیر بود، به ایران مهاجرت کرد[۱]. همزمان با تحصیل در مدرسه «سن‌لویی» تهران وارد عرصه نمایش شد و در گروه‌های تئاتر ارامنه به فعالیت پرداخت. به زبان‌های ارمنی و فرانسوی تسلط و به زبان روسی و انگلیسی آشنایی داشت.

کاراکاش، از سال 1296 ش، نشریه طنز «یویوح» و سپس از 1309ش هفته نامه‌ی «ورادزنوند» را که بعدها روزانه شد، منتشر می‌کرد[۲]. چند سال پیش از آغاز سده 14 ش، گروه نمایشی جمعیت راه نو را برای نمایش‌های غیرسنتی تأسیس کرد[۳][۴].

پس از تأسیس شرکت کمدی ایران به آن پیوست. پس از اینکه گروه ایران جوان رامسیو تریان تشکیل داد، به آن پیوست و با اعضای گروه، ذبیح بهروز، علی اکبر سیاسی، رضا کمال شهرزاد، حسن مقدم ولرت همکاری می کرد[۵]. در 1314 ش که هنرمندانی از روسیه برای اجرای نمایش به ایران آمدند، کاراکاش با آن‌ها به عنوان بازیگر و مترجم کار می‌کرد[۶].

او سال‌ها در هنرستان هنرپیشگی تهران تدریس می‌کرد و در تماشاخانه تهران و تئاتر فردوسی کارگردانی چندین نمایشنامه را بر عهده داشت. از جمله نمایشنامه‌هایی کا کاراکاش کارگردانی یا در آنها بازی کرده است می‌توان «کوچولو موچولو»، «عمو رجب بچه شده»، «نامزدبازی امیر»، «عدالت را کجا باید پیدا کرد»، «ختر فداکار» و «دختر قرن بیستم» را نام برد[۱][۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱  پست تهران (سینمایی): شماره مخصوص، سال دوم، شماره 51، بدون تاریخ (احتمالاً نیمه اول دهه‌ی 1330ش) ص25.
  2. اسکویی، مصطفی: سیری در تاریخ تئاتر ایران، تهران، نشر آناهیتا- اسکویی، چاپ اول 1378، صص 306 و 307.
  3. گوران، هیوا: کوششهای نافرجام (سیری درصدر سال تیآتر ایران)، تهران، انتشارات آگاه، 1360، ص 120
  4. شهریاری، خسرو، کتاب نمایش. تهران: امیرکبیر، 1365، ص.415.
  5.  شهریاری، خسرو، کتاب نمایش. تهران: امیرکبیر، 1365، ص. 431.
  6. پست تهران (سینمایی): شماره مخصوص، سال دوم، شماره 51، بدون تاریخ (احتمالاً نیمه اول دهه‌ی 1330ش)، ص 25.
  7. اسکویی، مصطفی: سیری در تاریخ تئاتر ایران، تهران، نشر آناهیتا- اسکویی، چاپ اول 1378، ص 307

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی