آل کثیر
آلكثير، نام یکی از عشيرههاي مهم عرب شيعي مذهب خوزستان. نام اين عشيره را كثير و اكثير نيز گفتهاند و به سبب شمار فراوان جمعيت آن، کثیر به صورت صفت براي آنها به كار ميرود.
برخي منابع، ورود آلكثير به خوزستان را در زمان حكومت صفويه (و برخلاف ديگر طوايف عرب خوزستان كه خاستگاه جغرافياييشان عراق است) از مكاني غير از عراق دانستهاند.1 ريش سفيدان آلكثير نسب خود را به برمكيان و خالد برمكي ميرسانند.2 برخي ار محلیها نیز بر اين باورند كه عشيرة آلكثير در خوزستان شكل گرفته است.
در زمان حكومت مشعشعيان در خوزستان، طوايفي مانند مَعلّي، روس عُلَيم، طُرَيف، ظَبّه، عنافِجه، عبدالخان و مهديه را «طوايف كثير» ميناميدند. در آن زمان خُنَيفر (نخستين نياي آلكثير کنونی) از عراق به خوزستان آمد و دختر يكي از شيوخ بنيخالد را به زني گرفت و صاحب فرزندي به نام ناصر شد. وي با پشتيباني حكومت مشعشعي طايفة خنيفر را تأسيس کرد. طوايف كثير بر سر انشعاب نهر هرموشي از كرخه با طايفة خنيفر درگير شدند و این طایفه را از بين بردند. پس از آن، ناصر به كينخواهي پدر، شيوخ طوايف كثير را كشت و رياست اين طوايف را بر عهده گرفت و نام كثير را نيز به ارث برد.3
آلكثير در مناطق مياناب دز و كرخه و روستاهاي شهرهاي شوش و دزفول پراكندهاند. آلكثير به 3 شاخه (بيت) به نامهاي بيت سَعْد، بيت كريم و بيت ناصر تقسيم ميشود.4
سعد، كريم و ناصر از فرزندان خنيفر بودند كه آلكثير ميان آنها تقسيم شد. هر يك از اين بيتها نيز خود به بخشهاي كوچكتري تقسيم ميشوند.4 از شمار جمعيت آلكثير در سالهاي اخير گزارشي در دست نيست. اكثر مردان آلكثير در سالهاي اخير به كارگري در شركت نيشكر هفتتپه مشغولند. ديگران نيز به كشاورزي و دامداري ميپردازند.5
تلخيص از مقالة آلكثير كاظم برگنيسي
در دايرةالمعارف بزرگ اسلامي
ج2، 1374ش.
مآخذ:
- عزاوي. عباس. عشائر العراق. بغداد: 1375ق/ 1956م؛ ج 4/190.
- تحقيقات ميداني مؤلف. محيط طباطبايي، محمد. «سرزمين بحرين»، سمينار خليج فارس. تهران: 1341، ص1/94.
- تحقيقات ميداني مؤلف.
- تحقيقات ميداني مؤلف.
- همان.
کاظم برگنیسی
تلخیصکننده: معصومه ابراهیمی