اوستا، مهرداد
اوستا، مهرداد (1308ـ1370ش) محمدرضا رحمانی یاراحمدی متخلص به «مهرداد اوستا»، شاعر و نویسنده.
در بروجرد در خانوادهای از اهل شعر و ادب متولد شد و در 12 سالگی به تهران آمد.1 در رشتة معقول و منقول درجة لیسانس و در رشتة فلسفه درجة فوق لیسانس گرفت.2 در 25 سالگی جوانترین استادی بود كه جذب دانشگاه شد. در كوتاه مدت در ادبیات فارسی، عرب و جهان مهارت یافت.3 از آغاز جوانی به نوشتن مقاله و كارهای تحقیقاتی و سرودن شعر پرداخت.4 در حوزة شعر به اشعار سعدی، مولانا، حافظ، فرخی و سنایی گرایش داشت5 در سرودن انواع شعر به ویژه قصیده تبحر داشت از این رو بزرگترین قصیده سرای معاصر بعد از «بهار» شناخته شد.6 به شیوة استادان كهن ـ و غالباً قصیده سرایان سبك خراسانی و عراقی ـ شعر میسرود، اما سرودههایش معانی، دیدها و افكار تازهای داشت.7 میان 1335 تا 1339 نزد سباستیان مونه[1]، فیلسوف و خاورشناس فرانسوی به تكمیل فلسفه پرداخت.8 پس از انقلاب اسلامیایران، در شورای شعر انقلاب عضویت یافت و با یاری همكارانش در شكوفایی ادبیات پایداری تلاش كرد.9 در تهران درگذشت. از آثارش میتوان به مجموعه شعرهای شراب خانگی و ترس محتسب خورده (1351)؛ امام حماسهای دیگر (1360)؛ منظومة حماسة آرش (1344) و در حیطة نثر به سرود پالیزبان (1342) و تیرانا (1352) اشاره كرد.10
مآخذ:
1. رحمانی، محمدحسین. «هنر و هنرمند از دیدگاه استاد اوستا»، افسوس بی سخن، یادنامة مهرداد اوستا. زیر نظر هادی سعیدی كیاسری، تهران: حوزة هنری سازمان تبلیغات اسلامی،چ 1، 1373، ج 1، ص 69 و 70.
2. اوستا، مهرداد. مهر و آتش. به كوشش بهروز ایمانی، تهران: حوزة هنری سازمان تبلیغات اسلامی(سورة مهر)، چ 1، 1381، ص 7 (مقدمه).
3. رحمانی، محمدحسین. همان. ص 70.
4. اوستا، مهرداد. همان، ص 7 ـ 8 (مقدمه).
5. «استاد مهرداد اوستا بزرگ قصیده سرایان معاصر»، كیهان فرهنگی. س5، ش6 (شهریور1367)،ص 4.
6. رحمانی، محمدحسین. همان، ص 70ـ 71.
7. زرین كوب، عبدالحسین. «پالیزبان»، افسوس بی سخن. همان، ص 95.
8. اوستا، مهرداد. همان. ص 12.
9. اولیایی، مصطفی . تذكرة شعرای معاصر. دهة اول انقلاب اسلامی، اراك: جهاد دانشگاهی، 1369، ج 1، ص 136.
10. اوستا، مهرداد. همان. ص 17، 18، 19.
[1].
ابوالقاسم رادفر