ابوبکر محمد بن زکریای رازی

ابوبکر محمدبن زکریای رازی بر گرفته از وبسایت بهترین ها قابل بازیابی ازhttps://www.bartarinha.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%DA%86%D9%87%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7-17/604643-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A8%D9%86-%D8%B2%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-%D9%81%DB%8C%D9%84%D8%B3

رازی، Rhazes ابوبکر محمد بن زکریا، پزشک، فیلسوف و شیمیدان مسلمان ایرانی، د. ح. 320ق/ 932م. رازی در ری به دنیا آمد و زمانی را در آن‌جا به سر برد و در علوم و فلسفه و به ویژه در طب سرآمد گردید. وی با امیران سامانی ری روابط خوبی داشت و کتاب مشهور خود المنصوری را در طب به نام منصور بن اسحاق نوشت.

چنان‌که از آثاری که برای او نام برده شده بر می‌آید، رازی مردی بسیار پرکار بود و زندگیش یکسره به مطالعه و مداوا و تدریس و نوشتن می‌گذشت. روی هم رفته 148 اثر اعم از کتاب و رساله و مقاله و نامه به وی نسبت داده شده است. رازی برای مدتی نیز به بغداد رفت و در زمان المکتفی خلیفه عباسی در ان‌جا به پزشکی مشغول شد اما دوباره به ری بازگشت و باقی عمر را در آن‌جا به سر برد. همه آثار نامبرده شده از او امروز به دست ما نرسیده‌اند و از 59 اثر موجود او نام برده شده است.

تعدادی از آثار رازی در پاسخ به افکار دانشمندان معاصر و دیگران نوشته شده‌اند. مشهور است که وی برای نخستین بار به کشف الکل نائل آمد. گذشته از پزشکی و شیمی، از رازی ارای فلسفی بسیاری، چه به صورت اثار و یا نظراتی نقل شده در نوشته‌های دیگران باقی مانده که برخی از ان‌ها موضوع بحث و مجادله دانشمندان پس از او شده‌اند. رازی را از جمله متفکران خردگرایی نام برده‌اند که با وجود عقل، نبوّت را زاید می‌دانست و به اصطلاح متکلمان در شمار براهمه بود [← براهمه].

نیز نگاه کنید به

• براهمه
• سامانیان
  

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

منوچهر پزشک