احد
احد، در لغت به معنی یگانه و فرد و در اصطلاح، یکی از نامهای نیکوی حق تعالی است که از یک سو بیانگر تجزیهناپذیری ذات بسیط حق است که به تعبیر قرآن «... هو اللهُ احَد» (اخلاص / 1) و از سوی دیگر ناظر است بر بیمانندی ذات خداوند از ازل* تا ابد*[۱] که «کَیْسَ کَمِثْلِهِ شئٌ» (شوری / 11).
بیشتر متکلمان و عرفا احَد و واحد را مترادف [۲] میدانند و برخی واحد را اسم و احَد را صفت میشمارند[۳] و آن را ویژه حق تعالی میدانند و بر آنند که احَد، بر خلاف واحِد مبدأ عدد نیست[۳].
[ احدیت ← احد]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه