طایفه ریگی
ریگی، از طوایف بزرگ بلوچ در استان سیستان و بلوچستان.
برخی به نقل از خود طایفه ریگی خاستگاه جغرافیایی این طایفه را منطقهای ریگزار در بلوچستان دانستهاند، كه از این رو به ریگی معروف شدهاند[۱].
گروهی از ریگیها اسكان یافتهاند و شمار فراوانی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر منطقه كوچ میكنند. دهستانهای شهرستانهای ایرانشهر، خاش و زاهدان محل ییلاق و قشلاق طایفه ریگی است[۲].
طایفه ریگی به چندین تیره و زیرتیره تقسیم میشود. برخی از مهمترین تیرههای آن عبارتند از: ناتوزایی، بهادرزایی، سَرگُلزایی و زنگیزایی و... ریاست طایفه بر عهده سردار است. مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان. منصب سرداری به عنوان بالاترین مقام تصمیمگیری در نظام سیاسی و ... موروثی است. بر خلاف دیگر طوایف منطقه سرداران ریگی به مالكیت دامها بیشتر از مالكیت بر زمین اهمیت میدهند. یكی از مهمترین سرداران این طایفه سردار عیدوخان است. سردار فعلی ریگیها سردار مهراللهخان ریگی است[۳][۴]. شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 1294 خانوار، 8949 نفر تخمین زده شده است[۵].
موقعیت مناسب قلمرو ریگیها، كه در دامنه كوه تفتان قراردارد، و روابط سیاسی و اقتصادی مطلوب این طایفه با دیگر طوایف منطقه، اقتصاد پر رونقی را برای طایفه به وجود آورده است. دامداری و كشاورزی پر رونق از عمده مشاغل طایفه ریگی است[۴][۶]. ریگیها سنی حنفی مذهبی هستند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص. 916.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377ش، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 9-93، 96.
- ↑ ازكیا، مصطفی و دیگران. گزارش مقدماتی مطالعه ساخت اجتماعی، اقتصادی مناطق روستایی سیستان و خاش. تهران: 1355، ص 36-37.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، جلد 2، ص. 916-917.
- ↑ سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر كوچنده 1377ش، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ،37.
- ↑ فیلد، هنری. مردم شناسی ایران. ترجمه عبدالله فریار، تهران: 1342، ص 288.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی