منوچهری دامغانی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:5555555557777.jpg|بندانگشتی|منوچهری دامغانی، قابل بازیابی از https://www.ketabrah.ir/author/6762-%D9%85%D9%86%D9%88%DA%86%D9%87%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%BA%D8%A7%D9%86%DB%8C]] | |||
'''منوچهری دامغانی، ابوالنجم احمد''' (د 432ق / 1041م)، شاعر و قصیدهسرا و مبتکر مسمط در [[شعر فارسی]]. | '''منوچهری دامغانی، ابوالنجم احمد''' (د 432ق / 1041م)، شاعر و قصیدهسرا و مبتکر مسمط در [[شعر فارسی]]. | ||
او در دامغان به دنیا آمد<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 580.</ref>. در جوانی به گرگان و شاید طبرستان سفر کرد و به [[زیاریان]] پیوست. تخلص خود را نیز از [[قابوس بن وُشمگير|منوچهر بن قابوس وشگمیر]] (حک 403-423ق / 1012-1032م) گرفت. پس از مرگ منوچهر به ری نزد طاهر دبیر، فرمانروای ری رفت<ref>زرینکوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حله'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 43.</ref>. پس از آن به دربار سلطان مسعود غزنوی (حک 421-432ق / 1030-1041م) پیوست و صاحب شکوه و جلال شد. او افزون بر زبان و ادبیات عرب در طب و نجوم نیز دستی داشت و اصطلاحات نجوم در اشعارش دیده میشود<ref>خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 486.</ref>. | او در دامغان به دنیا آمد<ref>صفا، ذبیح الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 580.</ref>. در جوانی به گرگان و شاید طبرستان سفر کرد و به [[زیاریان]] پیوست. تخلص خود را نیز از [[قابوس بن وُشمگير|منوچهر بن قابوس وشگمیر]] (حک 403-423ق / 1012-1032م) گرفت. پس از مرگ منوچهر به ری نزد طاهر دبیر، فرمانروای ری رفت<ref>زرینکوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حله'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 43.</ref>. پس از آن به دربار سلطان مسعود غزنوی (حک 421-432ق / 1030-1041م) پیوست و صاحب شکوه و جلال شد. او افزون بر زبان و ادبیات عرب در طب و نجوم نیز دستی داشت و اصطلاحات نجوم در اشعارش دیده میشود<ref>خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 486.</ref>. | ||
''' | سبک شعری او طرب و شادمانی خاصی دارد و این یکی از مزایای شعر اوست. اساس شعرش نیز تشبیه، مقایسه و تمثیل است و در این طریقه از عبدالله بن معتز عباسی، شاعر عرب پیروی کرده است<ref>فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن وسخنوران'''''. تهران: خوارزمی، 1380، ص 134-135.</ref>. آوردن مضامین و اوصاف نو و نیز مسمط از ابتکارات اوست<ref>فریور، حسین. '''''تاریخ ادبیات ایران و تاریخ شعرا'''''. تهران: امیرکبیر، 1350، ص 126.</ref>. از ممدوحان وی سلطان مسعود غزنوی، ابوسهل زوزنی و جز آنان بودهاند<ref>صفا، ذبیحالله. '''''گنج سخن'''''. تهران: دانشگاه تهران، 1354، ج 1، ص 159.</ref>. او را در ادبیات فارسی از لحاظ شیفتگی به طبیعت و تصویرگری کم نظیر دانستهاند<ref>یوسفی، غلامحسین. '''''چشمه روشن'''''. تهران: علمی، 1369، ص 62.</ref>.<sup>7</sup> ''دیوان منوچهری'' به کوشش محمد دبیرسیاقی چندین بار در تهران به چاپ رسیده است. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[شعر فارسی]] | |||
* [[زیاریان]] | |||
* [[قابوس بن وُشمگير]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۴
منوچهری دامغانی، ابوالنجم احمد (د 432ق / 1041م)، شاعر و قصیدهسرا و مبتکر مسمط در شعر فارسی.
او در دامغان به دنیا آمد[۱]. در جوانی به گرگان و شاید طبرستان سفر کرد و به زیاریان پیوست. تخلص خود را نیز از منوچهر بن قابوس وشگمیر (حک 403-423ق / 1012-1032م) گرفت. پس از مرگ منوچهر به ری نزد طاهر دبیر، فرمانروای ری رفت[۲]. پس از آن به دربار سلطان مسعود غزنوی (حک 421-432ق / 1030-1041م) پیوست و صاحب شکوه و جلال شد. او افزون بر زبان و ادبیات عرب در طب و نجوم نیز دستی داشت و اصطلاحات نجوم در اشعارش دیده میشود[۳].
سبک شعری او طرب و شادمانی خاصی دارد و این یکی از مزایای شعر اوست. اساس شعرش نیز تشبیه، مقایسه و تمثیل است و در این طریقه از عبدالله بن معتز عباسی، شاعر عرب پیروی کرده است[۴]. آوردن مضامین و اوصاف نو و نیز مسمط از ابتکارات اوست[۵]. از ممدوحان وی سلطان مسعود غزنوی، ابوسهل زوزنی و جز آنان بودهاند[۶]. او را در ادبیات فارسی از لحاظ شیفتگی به طبیعت و تصویرگری کم نظیر دانستهاند[۷].7 دیوان منوچهری به کوشش محمد دبیرسیاقی چندین بار در تهران به چاپ رسیده است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ صفا، ذبیح الله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوسی، 1363، ج 1، ص 580.
- ↑ زرینکوب، عبدالحسین. با کاروان حله. تهران: جاویدان، 1362، ص 43.
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 486.
- ↑ فروزانفر، بدیع الزمان. سخن وسخنوران. تهران: خوارزمی، 1380، ص 134-135.
- ↑ فریور، حسین. تاریخ ادبیات ایران و تاریخ شعرا. تهران: امیرکبیر، 1350، ص 126.
- ↑ صفا، ذبیحالله. گنج سخن. تهران: دانشگاه تهران، 1354، ج 1، ص 159.
- ↑ یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن. تهران: علمی، 1369، ص 62.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر