لیلی و مجنون: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ليلی و مجنون،''' سومين مثنوی حكيم نظامی گنجوی در شرح داستان شيدايي و عشق مجنون به ليلي.<sup>1</sup> موضوع آن شيدايی روان پريشانة شاعر باديهنشين، قيس عامری (مجنون) به ليلی وسرنوشت مصيبت بار آنان است.<sup>2</sup> نظامی در 584ق / 118...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
لیلی و مجنون، سومین مثنوی حكیم [[نظامی گنجوی]] در شرح داستان شیدایی و عشق مجنون به لیلی<ref>رادفر، ابوالقاسم. '''''كتابشناسی نظامی'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی ، 1371، ص 70.</ref>. موضوع آن شیدایی روان پریشانه شاعر بادیهنشین، قیس عامری (مجنون) به لیلی وسرنوشت مصیبت بار آنان است<ref>آربری، آرتور. جان. '''''ادبیات كلاسیک فارسی'''.'' ترجمه اسدالله آزاد، مشهد: آستان قدس، 1371، ص 144.</ref>. [[نظامی گنجوی|نظامی]] در 584ق / 1188م و در مدتی كمتر ازچهارماه این مثنوی را در 4700 بیت به نام شروانشاه ابوالمظفر اخستان (ز 555ق / 1160م) سرود. گویا بعدهانیز در این مثنوی تصرفاتی كرد و آن را پیرامون 588ق / 1192م به پایان برد<ref>ستاری، جلال. '''''حالات عشق مجنون'''.'' تهران: توس، 1366، ص 9و 11.</ref>. | |||
نظامی | نظامی پیش از آغاز داستان مقدمهای در ستایش خدا، نعت پیامبر (ص) و وصف معراج و نیز مطالب دیگر از جمله سبب نظم كتاب و مدح شروانشاه آورده است<ref>نظامی گنجوی. '''''داستان خسرو شیرین'''''. به كوشش عبدالمحمد آیتی، تهران: جیبی، 1353، صشانزده (مقدمه).</ref>. | ||
لیلی و مجنون از داستانهای قدیم عرب محسوب میشود، چنان كه ابن ندیم در میان كتابهایی كه در اخبار عشاق دوره جاهلیت و اسلام تألیف شده، از كتابی به همین نام یاد میكند. افزون بر این، ابنقتیبه، ابوالفرج اصفهانی، و دیگران نیز از این داستان به تفصیل سخن گفتهاند<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''. تهران: ابنسینا، 1347، ج 2، ص 803.</ref>. | |||
نظامی در نظم | نظامی در نظم لیلی و مجنون به احتمال زیاد به یكی از داستانهای عربی آن توجه داشته است<ref>متینی، جلال. '''''خلاصه لیلی و مجنون نظامی'''''. مشهد: باستان، 1341، ص سه (مقدمه).</ref>. | ||
از | از لیلی و مجنون نظامی نسخههای متعددی وجود دارد. همچنین این مثنوی به كوشش كسانی چون حسن وحید دستگردی (1313ش)، پژمان بختیاری (1347ش)، بهروز ثروتیان (1365ش) و خسرو زعیمی (1362ش و 1365ش) در [[استان تهران|تهران]] و چندین بار نیز در هند به چاپ رسیده است<ref>رادفر، ابوالقاسم. '''''كتابشناسی نظامی'''''. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی ، 1371، ص 72 و 86.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[نظامی گنجوی]] | |||
* [[استان تهران]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]] | |||
[[رده:ادبیات]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۲
لیلی و مجنون، سومین مثنوی حكیم نظامی گنجوی در شرح داستان شیدایی و عشق مجنون به لیلی[۱]. موضوع آن شیدایی روان پریشانه شاعر بادیهنشین، قیس عامری (مجنون) به لیلی وسرنوشت مصیبت بار آنان است[۲]. نظامی در 584ق / 1188م و در مدتی كمتر ازچهارماه این مثنوی را در 4700 بیت به نام شروانشاه ابوالمظفر اخستان (ز 555ق / 1160م) سرود. گویا بعدهانیز در این مثنوی تصرفاتی كرد و آن را پیرامون 588ق / 1192م به پایان برد[۳].
نظامی پیش از آغاز داستان مقدمهای در ستایش خدا، نعت پیامبر (ص) و وصف معراج و نیز مطالب دیگر از جمله سبب نظم كتاب و مدح شروانشاه آورده است[۴].
لیلی و مجنون از داستانهای قدیم عرب محسوب میشود، چنان كه ابن ندیم در میان كتابهایی كه در اخبار عشاق دوره جاهلیت و اسلام تألیف شده، از كتابی به همین نام یاد میكند. افزون بر این، ابنقتیبه، ابوالفرج اصفهانی، و دیگران نیز از این داستان به تفصیل سخن گفتهاند[۵].
نظامی در نظم لیلی و مجنون به احتمال زیاد به یكی از داستانهای عربی آن توجه داشته است[۶].
از لیلی و مجنون نظامی نسخههای متعددی وجود دارد. همچنین این مثنوی به كوشش كسانی چون حسن وحید دستگردی (1313ش)، پژمان بختیاری (1347ش)، بهروز ثروتیان (1365ش) و خسرو زعیمی (1362ش و 1365ش) در تهران و چندین بار نیز در هند به چاپ رسیده است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ رادفر، ابوالقاسم. كتابشناسی نظامی. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی ، 1371، ص 70.
- ↑ آربری، آرتور. جان. ادبیات كلاسیک فارسی. ترجمه اسدالله آزاد، مشهد: آستان قدس، 1371، ص 144.
- ↑ ستاری، جلال. حالات عشق مجنون. تهران: توس، 1366، ص 9و 11.
- ↑ نظامی گنجوی. داستان خسرو شیرین. به كوشش عبدالمحمد آیتی، تهران: جیبی، 1353، صشانزده (مقدمه).
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران. تهران: ابنسینا، 1347، ج 2، ص 803.
- ↑ متینی، جلال. خلاصه لیلی و مجنون نظامی. مشهد: باستان، 1341، ص سه (مقدمه).
- ↑ رادفر، ابوالقاسم. كتابشناسی نظامی. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی ، 1371، ص 72 و 86.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر