پرش به محتوا

داستان های عاشقانه و غنایی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی « '''۱-داستان‌های عاشقانه و غنایی''' در این داستان‌ها معمولاً از حالات و اعمال موجود میان عاشقان سخن می‌رود. بن مایه‌ی اصلی همه‌ی این داستان‌ها، عشق و روابط میان عاشق و معشوق است، بدون هیچ‌گونه تأویلی. زمینه‌ی چنین قصه‌هایی را می‌توان در ش...» ایجاد کرد
 
Arghavan (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:6f621cb8-377c-4b79-8ff9-7a9d2cc77aa3.jpg|بندانگشتی|لیلی و مجنون-قابل بازیابی از https://app.akharinkhabar.ir/images/2019/12/23/6f621cb8-377c-4b79-8ff9-7a9d2cc77aa3.jpeg]]
در این داستان‌ها معمولاً از حالات و اعمال موجود میان عاشقان سخن می‌رود. بن مایه‌ی اصلی همه‌ی این داستان‌ها، عشق و روابط میان عاشق و معشوق است، بدون هیچ‌گونه تأویلی. زمینه‌ی چنین قصه‌هایی را می‌توان در شاهنامه‌ی فردوسی در داستان عشق رودابه به زال و تهمینه به رستم دید، ولی در آنجا عنصر غالب حماسه است نه غنا. از نمونه‌های این قصه‌ها که نسبتاً بلند است، ویس و رامین از فخرالدین اسعد گرگانی، [[لیلی و مجنون]]، [[خسرو و شیرین]] از [[نظامی گنجوی|نظامی]] و همین‌گونه یوسف و زلیخاست. به‌دلیل آنکه سبک نظامی در داستان‌سرایی سرمشق شاعران بسیاری در قرون بعد قرار گرفت، آثار برجای مانده از آنان نیز جزو داستان‌های عاشقانه محسوب می‌شود.


== نیز نگاه کنید به ==


'''۱-داستان‌های عاشقانه و غنایی'''
* [[داستان‌ های عرفانی و صوفیانه]]
* [[داستان‌ های حماسی و پهلوانی]]
* [[داستان های طنز آمیز]]
* [[داستان‌ های سمبلیک و فلسفی]]
* [[داستان‌ های عامیانه]]


در این داستان‌ها معمولاً از حالات و اعمال موجود میان عاشقان سخن می‌رود. بن مایه‌ی اصلی همه‌ی این داستان‌ها، عشق و روابط میان عاشق و معشوق است، بدون هیچ‌گونه تأویلی. زمینه‌ی چنین قصه‌هایی را می‌توان در شاهنامه‌ی فردوسی در داستان عشق رودابه به زال و تهمینه به رستم دید، ولی در آنجا عنصر غالب حماسه است نه غنا. از نمونه‌های این قصه‌ها که نسبتاً بلند است، ویس و رامین از فخرالدین اسعد گرگانی، لیلی و مجنون، خسرو و شیرین از نظامی و همین‌گونه یوسف و زلیخاست. به‌دلیل آنکه سبک نظامی در داستان‌سرایی سرمشق شاعران بسیاری در قرون بعد قرار گرفت، آثار برجای مانده از آنان نیز جزو داستان‌های عاشقانه محسوب می‌شود.  
== منبع اصلی ==
تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی].


.
== نویسنده مقاله ==
 
احمد تمیم داری
 
[[رده:ادبیات]]
 
انواع ادبی در ادبیات فارسی
 
۲۴۹

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۴

لیلی و مجنون-قابل بازیابی از https://app.akharinkhabar.ir/images/2019/12/23/6f621cb8-377c-4b79-8ff9-7a9d2cc77aa3.jpeg

در این داستان‌ها معمولاً از حالات و اعمال موجود میان عاشقان سخن می‌رود. بن مایه‌ی اصلی همه‌ی این داستان‌ها، عشق و روابط میان عاشق و معشوق است، بدون هیچ‌گونه تأویلی. زمینه‌ی چنین قصه‌هایی را می‌توان در شاهنامه‌ی فردوسی در داستان عشق رودابه به زال و تهمینه به رستم دید، ولی در آنجا عنصر غالب حماسه است نه غنا. از نمونه‌های این قصه‌ها که نسبتاً بلند است، ویس و رامین از فخرالدین اسعد گرگانی، لیلی و مجنون، خسرو و شیرین از نظامی و همین‌گونه یوسف و زلیخاست. به‌دلیل آنکه سبک نظامی در داستان‌سرایی سرمشق شاعران بسیاری در قرون بعد قرار گرفت، آثار برجای مانده از آنان نیز جزو داستان‌های عاشقانه محسوب می‌شود.

نیز نگاه کنید به

منبع اصلی

تمیم داری، احمد (1379). کتاب ایران: تاریخ ادب فارسی: مکتب ها، دورها، سبک ها و انواع ادبی. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.

نویسنده مقاله

احمد تمیم داری