رُب: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''رب'''، عصارة پخته و غليظ شدة برخي ميوهها كه از آن براي چاشني خوراكها استفاده ميكنند.<sup>(1و2)</sup> رب از چاشنيهاي بسيار قديمي است كه در رسالههاي آشپزي دورة صفوي، مانند ''كارنامه و مادةالحيوة''<sup>(3)</sup> به آن اشاره شده است. اين چاشني رنگ و ط...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
رب، عصاره پخته و غلیظ شده برخی میوهها که از آن برای چاشنی خوراکها استفاده میکنند<ref>مصاحب، غلامحسین (1381). دایره المعارف مصاحب. تهران: امیرکبیر، جلد اول.</ref><ref>انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد چهارم. ذیل" رُب"</ref>. | |||
رب از | رب از چاشنیهای بسیار قدیمی است که در رسالههای آشپزی [[صفویان|دوره صفوی]]، مانند [[کارنامه]] و [[مادةالحيوة|مادهالحیوه]]<ref>افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه. تهران: سروش، ص 261.</ref> به آن اشاره شده است. این چاشنی رنگ و طعم خوراک را تغییر میدهد و انواع گوناگون دارد مانند رب گوجهفرنگی، انار، نارنج، سیب، آلوچه، گوجه سبز، آلوی قطره طلا، خرمالو، به، زرشک، زغال اخته، غوره<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد اول، ص 206-205.</ref>. در گذشته رب گوجهفرنگی در خانه و برای مصرف یک سال تهیه میشد و برای این منظور در تابستان که گوجهفرنگی گوشتدار و ترش فراوان بود، پس از پختن و صاف کردن آن، آب گوجه فرنگی را با مقداری نمک حرارت میدادند تا غلیظ شود و با قرار دادن درون شیشههای در بسته برای مدتی در آفتاب نگهداری میکردند. رب سازی خانگی امروزه کمتر رواج دارد و خانوادهها رب مصرفی خود را به شکل بستهبندی و کارخانهای تهیه میکنند. از انواع رب، رب انار معمولاً برای فسنجان و رب گوجه فرنگی برای بسیاری از خوراکها به کار میرود. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[مادةالحيوة]] | |||
* [[کارنامه]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
فاطمه اسماعیلی | فاطمه اسماعیلی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:خوراک]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۲۲
رب، عصاره پخته و غلیظ شده برخی میوهها که از آن برای چاشنی خوراکها استفاده میکنند[۱][۲].
رب از چاشنیهای بسیار قدیمی است که در رسالههای آشپزی دوره صفوی، مانند کارنامه و مادهالحیوه[۳] به آن اشاره شده است. این چاشنی رنگ و طعم خوراک را تغییر میدهد و انواع گوناگون دارد مانند رب گوجهفرنگی، انار، نارنج، سیب، آلوچه، گوجه سبز، آلوی قطره طلا، خرمالو، به، زرشک، زغال اخته، غوره[۴]. در گذشته رب گوجهفرنگی در خانه و برای مصرف یک سال تهیه میشد و برای این منظور در تابستان که گوجهفرنگی گوشتدار و ترش فراوان بود، پس از پختن و صاف کردن آن، آب گوجه فرنگی را با مقداری نمک حرارت میدادند تا غلیظ شود و با قرار دادن درون شیشههای در بسته برای مدتی در آفتاب نگهداری میکردند. رب سازی خانگی امروزه کمتر رواج دارد و خانوادهها رب مصرفی خود را به شکل بستهبندی و کارخانهای تهیه میکنند. از انواع رب، رب انار معمولاً برای فسنجان و رب گوجه فرنگی برای بسیاری از خوراکها به کار میرود.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ مصاحب، غلامحسین (1381). دایره المعارف مصاحب. تهران: امیرکبیر، جلد اول.
- ↑ انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد چهارم. ذیل" رُب"
- ↑ افشار، ایرج (1360). کارنامه و ماده الحیوه. تهران: سروش، ص 261.
- ↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد اول، ص 206-205.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
فاطمه اسماعیلی