شاهنامه ابوسعیدی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۱

شاهنامه ابوسعیدی از شاهکارهای هنر مکتب تبریز، برگرفته از میراث آریا، قابل بازیابی از https://www.chtn.ir/news/1399043125/%D8%B4%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2

شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار می‌آید^[۱]. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد^[۲].

گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و موزه‌های مختلف فروخته شده است^[۳]. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.

تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است^[۴]. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است^[۵]. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است^[۱].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.
↑ شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.
↑ رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.
↑ شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.
↑ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

علی بوذری

[:0-1] ۱٫۰ ^۱٫۱ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.

[2] شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.

[3] رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.

[4] شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.

[5] پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر دوره ایلخانیان به شمار می‌آید<ref name=":0">پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 62.</ref>. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد<ref>شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). هنر ایلخانی و تیموری. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.</ref>.
+[[پرونده:345678765434.jpg|بندانگشتی|شاهنامه ابوسعیدی از شاهکارهای هنر مکتب تبریز، برگرفته از میراث آریا، قابل بازیابی از https://www.chtn.ir/news/1399043125/%D8%B4%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8-%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2]]
+شاهنامه ابوسعیدی، از نخستین شاهنامه‌های مصور ایرانی و اوج هنر [[ایلخانان|دوره ایلخانیان]] به شمار می‌آید<ref name=":0">پاکباز، روئین (1379). '''''نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز'''''. تهران: لارستان، ص 62.</ref>. تاریخ آغاز آماده‌سازی این نسخه را 730ق / 1329م می‌دانند ولی تاریخ پایان کار آن مورد تردید قرار دارد<ref>شراتو، امبرتو؛ گروبه، ارنست (1376). '''''هنر ایلخانی و تیموری'''''. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 21.</ref>.
-گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و [[موزه|موزه‌]]<nowiki/>های مختلف فروخته شده است<ref>رابینسن، ب. و (1376). هنر نگارگری ایران. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.</ref>. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.
+گویا این نسخه در نیمه اول قرن بیستم، توسط دموت ـ دلال آثار هنری ـ خریداری شده و سپس نگاره‌های آن برگ برگ شده و به مجموعه‌داران و [[موزه|موزه‌]]<nowiki/>های مختلف فروخته شده است<ref>رابینسن، ب. و (1376). '''''هنر نگارگری ایران'''''. ترجمه یعقوب آژند. تهران: مولی، ص 7.</ref>. از این رو شاهنامه ابوسعیدی به شاهنامه دموت نیز شهرت دارد.
-تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است<ref>شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). تاریخ نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص 86.</ref>. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است<ref>پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: لارستان، ص 61.</ref>. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است<ref name=":0" />.
+تعداد دقیق نگاره‌های این نسخه مشخص نیست ولی 58 نگاره آن تا کنون شناسایی شده است<ref>شریف‌زاده، سید عبدالمجید (1375). '''''تاریخ نگارگری در ایران'''''. تهران: حوزه هنری، ص 86.</ref>. در نگاره‌های این نسخه سنت‌های ایرانی و بین‌النهرینی پیش از مغول با سنت‌های خاوری در هم آمیخته شده است<ref>پاکباز، روئین (1379). '''''نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز'''''. تهران: لارستان، ص 61.</ref>. همچنین مصوران تمایلی به نمایش حالات عاطفی انسان و تجسم حجم و عمق نشان داده‌اند که در نگارگری ایرانی بی‌سابقه است<ref name=":0" />.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[شاهنامه بایسنقری]]
+* [[شاهنامه تهماسبی]]
+== مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 علی بوذری
+[[رده:هنر]]
-== گتابشناسی ==
+[[رده:نقاشی]]