موسیقی مازندران: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «محدودة جغرافيايي موسيقي مازندران علاوه بر استان مازندران، برخي از نواحي ديگر را كه در تقسيمات كشوري در استانهاي سمنان، گلستان و تهران قرار دارند نيز در برميگيرد. به اين ترتيب بخش عمدهاي از ساكنان دو سوي البرز از موسيقي مازندراني بهره م...» ایجاد کرد |
|||
| (۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
محدوده جغرافیایی موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] علاوه بر [[استان مازندران]]، برخی از نواحی دیگر را که در تقسیمات کشوری در [[استان سمنان|استانهای سمنان]]، [[استان گلستان|گلستان]] و [[استان تهران|تهران]] قرار دارند نیز در برمیگیرد. به این ترتیب بخش عمدهای از ساکنان دو سوی البرز از موسیقی مازندرانی بهره میجویند. این پهنه جغرافیایی از نظر قومی نیز بسیار متنوع است. لایههایی از [[موسیقی ترکمنی]]<sup>*</sup> و خراسانی<sup>*</sup> در شرق مازندران و نمودهایی از [[موسیقی گیلان]]<sup>*</sup> در غرب مازندران هویداست. اقوام مهاجر نیز هر کدام به سهم خویش بر موسیقی مناطقی از [[استان مازندران|مازندران]] تأثیر گذاشته و تأثیر گرفتهاند. | |||
موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] را میتوان در یک تقسیمبندی کلّی به سه بخش موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] مرکزی، موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] شرقی و موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] غربی تقسیم کرد. [[موسیقی کتول|موسیقی علیآباد کتول]]<sup>*</sup> اگر چه از نظر فرهنگی در قلمرو موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] محسوب میشود امّا با توجه به تقسیمات کشوری جدید در قلمرو [[استان گلستان]] قرار میگیرد. موسیقی گُداری نیز اگر چه سبکی متفاوت دارد به مرکزیت قنبرآباد بهشهر قابل تفکیک است امّا آن را میتوان روایتی متفاوت از موسیقی شرق [[استان مازندران|مازندران]] به حساب آورد. | |||
=== موسیقی شرق [[استان مازندران|مازندران]] ([[استان مازندران|مازندران]] شرقی) === | |||
این موسیقی از میان دو رود ساری تا کوهپایههای تَبری زبان گرگان جریان دارد. موسیقی این منطقه علاوه بر ارتباط با موسیقی مناطق مرکزی [[استان مازندران|مازندران]]، با [[موسیقی کتول|موسیقیهای کتولی]]<sup>*</sup>، [[موسیقی ترکمنی|ترکمنی]]<sup>*</sup> و خراسانی<sup>*</sup> نیز ارتباط دارد. قوم گُدار که یکی از طوایف کولیان به حساب میآیند در تکوین و تکامل این موسیقی نقش بسزایی داشته است. موسیقی شرق [[استان مازندران|مازندران]] برگِرد چند مقام اصلی شکل گرفته که رایجترین آن مقامهرایی یا مجموعه چند مقام است که با عنوان هرایی متشکل شدهاند. این منظومه مهم با دو سبک یا شیوه اصلی یعنی هرایی کتولی و هرایی قنبرآبادی اجرا میشود. هرایی دارای شاخههای متعدد است و ریز مقامهای چندی از آن منشعب شدهاند. روایتهای گُداری از موسیقی شرق [[استان مازندران|مازندران]] در برگیرنده مقامهای متعدد است که مهمترین آنها هرایی (با شاخههای: گُل، بلبل، چاربند عاشق و ... )، طبیب و عباس مسکین است. به جز آنچه ذکر شد میتوان از امیری، حقانی و نجما نام برد که اگر چه به موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] مرکزی تعلق دارند امّا در [[استان مازندران|مازندران]] شرقی نیز تا حدودی اجرا میشوند. از جمله دیگر آهنگهای دیگر این منطقه میتوان به لاره، توتون جاری، نیرّهجان، نرگسبانو و عُمی دِتِر جان نام برد. سازهای متداول در شرق [[استان مازندران|مازندران]] شامل [[دوتار]]<sup>*</sup>، کمانچه<sup>*</sup>، [[سُرنا|سرنا]]<sup>*</sup>، [[دهل]]<sup>*</sup>، دست [[دایره]]<sup>*</sup> و در حدّ محدودی [[نی(نای)|نی]]<sup>*</sup> لـله است. | |||
=== موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] مرکزی === | |||
موسیقی مناطق گستردهای از کوهستانهای [[استان مازندران|مازندران]] از هزار جریب تا دماوند و جلگههای میان ساری تا چالوس براساس قدیمیترین نغمه های چوپانی شکل گرفته است. این موسیقی در مناطق کوهستانی به خاطر صعبالعبور بودن دست نخوردهتر باقی مانده است. محور اصلی موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] مرکزی، پنج مقام آوازی تَبری بلند، تَبری کوتاه، کتولی بلند، کتولی کوتاه (کِل حال) و میون کتولی است. قطعات سازیِ چوپانی نیز بخش مهم دیگری از موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] مرکزی است. سازهای متداول در مناطق مرکزی [[استان مازندران|مازندران]] شامل [[سُرنا|سرنا]]<sup>*</sup>، دِسَرکوتِن ([[نقاره]]<sup>*</sup>)، [[نی(نای)|نی]]<sup>*</sup> (للـه وا) و در دورهای نزدیک به معاصر کمانچه<sup>*</sup> است. | |||
''' | === موسیقی [[استان مازندران|مازندران]] غربی === | ||
مناطق غربی [[استان مازندران|مازندران]] از آنجا که در همسایگی مناطق شرقی [[استان گیلان|گیلان]] قرار دارد، محل تلاقی دو فرهنگ است. موسیقی این منطقه ترکیبی از خصوصیات موسیقی شرق [[استان گیلان|گیلان]] و مناطق مرکزی [[استان مازندران|مازندران]] است. این در هم آمیختگی فرهنگی را به جز موسیقی در دیگر آداب و رسوم و حتی زبان میتوان مشاهده کرد. از یک سو بسیاری از مقامها و آوازهای مناطق مرکزی [[استان مازندران|مازندران]] با دگرگونیهای زیاد در غرب [[استان مازندران|مازندران]] حضور دارند و از دیگر سو منظومههای گیلی نیز اجرا میشوند. طوایفی از کُردهای افشار، لَک ها و گُدارها که در غرب مازندران زندگی میکنند تأثیرات قابل توجهی بر موسیقی این منطقه نگذاشتهاند. سازهای متداول در غرب [[استان مازندران|مازندران]] شامل [[سُرنا|سرنا]]<sup>*</sup>، [[دهل]]<sup>*</sup>، [[نی(نای)|نی]]<sup>*</sup> (للـه) است<ref>كار میدانی</ref><ref>درویشی، محمدرضا (1380). '''''دایرهالمعارف سازهای ایران'''''. جلد اول و دوم، تهران: ماهور.</ref><ref>درویشی، محمدرضا(1380). '''''آیینه و آواز'''''. تهران: مركز موسیقی حوزه هنری.</ref> | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[استان مازندران]] | |||
* [[موسیقی گیلان]] | |||
* [[حسین علی خسروی]] | |||
* [[موسیقی کتول]] | |||
* [[موسیقی ترکمنی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمدرضا درویشی | محمدرضا درویشی | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:موسیقی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۲
محدوده جغرافیایی موسیقی مازندران علاوه بر استان مازندران، برخی از نواحی دیگر را که در تقسیمات کشوری در استانهای سمنان، گلستان و تهران قرار دارند نیز در برمیگیرد. به این ترتیب بخش عمدهای از ساکنان دو سوی البرز از موسیقی مازندرانی بهره میجویند. این پهنه جغرافیایی از نظر قومی نیز بسیار متنوع است. لایههایی از موسیقی ترکمنی* و خراسانی* در شرق مازندران و نمودهایی از موسیقی گیلان* در غرب مازندران هویداست. اقوام مهاجر نیز هر کدام به سهم خویش بر موسیقی مناطقی از مازندران تأثیر گذاشته و تأثیر گرفتهاند.
موسیقی مازندران را میتوان در یک تقسیمبندی کلّی به سه بخش موسیقی مازندران مرکزی، موسیقی مازندران شرقی و موسیقی مازندران غربی تقسیم کرد. موسیقی علیآباد کتول* اگر چه از نظر فرهنگی در قلمرو موسیقی مازندران محسوب میشود امّا با توجه به تقسیمات کشوری جدید در قلمرو استان گلستان قرار میگیرد. موسیقی گُداری نیز اگر چه سبکی متفاوت دارد به مرکزیت قنبرآباد بهشهر قابل تفکیک است امّا آن را میتوان روایتی متفاوت از موسیقی شرق مازندران به حساب آورد.
موسیقی شرق مازندران (مازندران شرقی)
این موسیقی از میان دو رود ساری تا کوهپایههای تَبری زبان گرگان جریان دارد. موسیقی این منطقه علاوه بر ارتباط با موسیقی مناطق مرکزی مازندران، با موسیقیهای کتولی*، ترکمنی* و خراسانی* نیز ارتباط دارد. قوم گُدار که یکی از طوایف کولیان به حساب میآیند در تکوین و تکامل این موسیقی نقش بسزایی داشته است. موسیقی شرق مازندران برگِرد چند مقام اصلی شکل گرفته که رایجترین آن مقامهرایی یا مجموعه چند مقام است که با عنوان هرایی متشکل شدهاند. این منظومه مهم با دو سبک یا شیوه اصلی یعنی هرایی کتولی و هرایی قنبرآبادی اجرا میشود. هرایی دارای شاخههای متعدد است و ریز مقامهای چندی از آن منشعب شدهاند. روایتهای گُداری از موسیقی شرق مازندران در برگیرنده مقامهای متعدد است که مهمترین آنها هرایی (با شاخههای: گُل، بلبل، چاربند عاشق و ... )، طبیب و عباس مسکین است. به جز آنچه ذکر شد میتوان از امیری، حقانی و نجما نام برد که اگر چه به موسیقی مازندران مرکزی تعلق دارند امّا در مازندران شرقی نیز تا حدودی اجرا میشوند. از جمله دیگر آهنگهای دیگر این منطقه میتوان به لاره، توتون جاری، نیرّهجان، نرگسبانو و عُمی دِتِر جان نام برد. سازهای متداول در شرق مازندران شامل دوتار*، کمانچه*، سرنا*، دهل*، دست دایره* و در حدّ محدودی نی* لـله است.
موسیقی مازندران مرکزی
موسیقی مناطق گستردهای از کوهستانهای مازندران از هزار جریب تا دماوند و جلگههای میان ساری تا چالوس براساس قدیمیترین نغمه های چوپانی شکل گرفته است. این موسیقی در مناطق کوهستانی به خاطر صعبالعبور بودن دست نخوردهتر باقی مانده است. محور اصلی موسیقی مازندران مرکزی، پنج مقام آوازی تَبری بلند، تَبری کوتاه، کتولی بلند، کتولی کوتاه (کِل حال) و میون کتولی است. قطعات سازیِ چوپانی نیز بخش مهم دیگری از موسیقی مازندران مرکزی است. سازهای متداول در مناطق مرکزی مازندران شامل سرنا*، دِسَرکوتِن (نقاره*)، نی* (للـه وا) و در دورهای نزدیک به معاصر کمانچه* است.
موسیقی مازندران غربی
مناطق غربی مازندران از آنجا که در همسایگی مناطق شرقی گیلان قرار دارد، محل تلاقی دو فرهنگ است. موسیقی این منطقه ترکیبی از خصوصیات موسیقی شرق گیلان و مناطق مرکزی مازندران است. این در هم آمیختگی فرهنگی را به جز موسیقی در دیگر آداب و رسوم و حتی زبان میتوان مشاهده کرد. از یک سو بسیاری از مقامها و آوازهای مناطق مرکزی مازندران با دگرگونیهای زیاد در غرب مازندران حضور دارند و از دیگر سو منظومههای گیلی نیز اجرا میشوند. طوایفی از کُردهای افشار، لَک ها و گُدارها که در غرب مازندران زندگی میکنند تأثیرات قابل توجهی بر موسیقی این منطقه نگذاشتهاند. سازهای متداول در غرب مازندران شامل سرنا*، دهل*، نی* (للـه) است[۱][۲][۳]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی