احداث: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اِحداث'''، در لغت به معني پديد آوردن است و در اصطلاح فلسفه و كلام داراي دو معناست: 1) معناي زماني، و آن، پديد آوردن اشياي مادي است در زمان مثل پديد آوردن جماد و نبات و حيوان و هر آنچه از طريق احداث زماني پديد آيد حادث زماني است<sup>(1)</sup> به نظر متكل...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اِحداث'''، در لغت به | '''[[احداث|اِحداث]]'''، در لغت به معنی پدید آوردن است و در اصطلاح فلسفه و کلام دارای دو معناست: 1) معنای زمانی، و آن، پدید آوردن اشیای مادی است در زمان مثل پدید آوردن جماد و نبات و حیوان و هر انچه از طریق احداث زمانی پدید آید حادث زمانی است<ref name=":0"> طوسی، خواجه نصیرالدین. '''''شرح تنبیهات و اشارات'''''. تهران: مطبعه حیدری، 1378ق، ص 3/120. </ref><ref>ابن سینا، '''''کتابالحدود'''''. به کوشش ماریه گواشون، مصر، [بی نا]، [بی تا]، ص 43-44.</ref>. به نظر متکلمان، ماسویالله حادث زمانی است و از عدم به وجود میاید<ref>علامه حلی. '''''کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد'''''. با حواشی سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، 1399ق / 1979م، ص 305-306. </ref><ref>جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی الکلام'''''. مصر: 1325ق / 1907م، ص 8/49-50.</ref> و به نظر فیلسوفان پدیدههای مادی (= موالید ثلاث) حادثی زمانی است؛<ref name=":0" /> 2) معنای ذاتی، و آن دیدگاه فیلسوفان است که بر طبق آن، به موجودات فرا زمان، یعنی عقول و نفوس (= مجردات) و افلاک، که ذاتاً معدوماند، از [[ازل]]، از سوی مبدأ افاضه هستی میشود. این موجودات حادث ذاتی و قدیم زمانیاند و مراد فیلسوفان از قِدَم عالم، فرا زمان بودن همین موجودات است که بنیادهای عالم به شمار میآیند<ref>جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی الکلام'''''. 8/50.</ref><ref>جرجانی، میر سید شریف. '''''کتاب التعریفات'''''. مصر: 1306ق، ص 73-74</ref><ref>جامی، عبدالرحمن، '''''الدرّه الفاخره فی تحقیق مذهب الصوفیه و المتکلمین و الحکماء المتقدمین'''''. به اهتمام نیکو لاهیرو...، تهران: 1358، ص 26.</ref>. | ||
[حادث زمانی ← اِحداث] | |||
[حادث ذاتی ← اِحداث ] | |||
[قدیم زمانی ← اِحداث ] | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[حدوث و قدم]]<br /> | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغر دادبه | اصغر دادبه | ||
[[رده:عرفان، فلسفه و کلام]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۰
اِحداث، در لغت به معنی پدید آوردن است و در اصطلاح فلسفه و کلام دارای دو معناست: 1) معنای زمانی، و آن، پدید آوردن اشیای مادی است در زمان مثل پدید آوردن جماد و نبات و حیوان و هر انچه از طریق احداث زمانی پدید آید حادث زمانی است[۱][۲]. به نظر متکلمان، ماسویالله حادث زمانی است و از عدم به وجود میاید[۳][۴] و به نظر فیلسوفان پدیدههای مادی (= موالید ثلاث) حادثی زمانی است؛[۱] 2) معنای ذاتی، و آن دیدگاه فیلسوفان است که بر طبق آن، به موجودات فرا زمان، یعنی عقول و نفوس (= مجردات) و افلاک، که ذاتاً معدوماند، از ازل، از سوی مبدأ افاضه هستی میشود. این موجودات حادث ذاتی و قدیم زمانیاند و مراد فیلسوفان از قِدَم عالم، فرا زمان بودن همین موجودات است که بنیادهای عالم به شمار میآیند[۵][۶][۷].
[حادث زمانی ← اِحداث]
[حادث ذاتی ← اِحداث ]
[قدیم زمانی ← اِحداث ]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ طوسی، خواجه نصیرالدین. شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعه حیدری، 1378ق، ص 3/120.
- ↑ ابن سینا، کتابالحدود. به کوشش ماریه گواشون، مصر، [بی نا]، [بی تا]، ص 43-44.
- ↑ علامه حلی. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. با حواشی سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، 1399ق / 1979م، ص 305-306.
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی الکلام. مصر: 1325ق / 1907م، ص 8/49-50.
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی الکلام. 8/50.
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. کتاب التعریفات. مصر: 1306ق، ص 73-74
- ↑ جامی، عبدالرحمن، الدرّه الفاخره فی تحقیق مذهب الصوفیه و المتکلمین و الحکماء المتقدمین. به اهتمام نیکو لاهیرو...، تهران: 1358، ص 26.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه