سبكتكین: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «سبكتكين، ملقب به ناصرالدين برخاسته از تركان برسخان «آسياي مركزي»، از سپهسالاران ترك دربار سامانيان و سردودمان غزنويان (د387ق / ؟ م). سبكتكين در جنگهاي ميان تركان در آسياي مركزي اسير و در بردهخانة نخشب به آلپتكين يا البتكين مؤسس غزنويان فروخ...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سبکتکین، ملقب به ناصرالدین برخاسته از ترکان برسخان «آسیای مرکزی»، از سپهسالاران ترک دربار [[سامانیان]] و سردودمان [[غزنویان]] (د387ق / ؟ م). | |||
سبکتکین در جنگهای میان ترکان در آسیای مرکزی اسیر و در بردهخانه نخشب به الپتکین یا البتکین مؤسس [[غزنویان]] فروخته شد<ref>باسورث، کلیفورد ادموند. «دوره اول غزنویان»، '''''تاریخ ایران دانشگاه کمبریج'''''. ترجمه حسن انوشه، تهران: 1363، انتشارات امیرکبیر، ج4، ص145.</ref>. در 350ق / ؟ م به همراه الپتکین به غزنه رفت و با مرگ او به خدمت پسرش ابواسحاق ابراهیم در آمد. در دوران امرای [[غزنویان|غزنوی]] بلکاتکین و بوریتکین به دلیل تواناییهای فردی محبوبیت یافت و در 366ق / ؟ م به امارت غزنه رسید<ref>منهاجالاسراج. '''''طبقات ناصری'''''. چاپ عبدالحیحبیبی، تهران: 1363، انتشارات دنیای کتاب، ج1، ص227.</ref>. بُست، قَصْدار را تصرف و ضمیمه قلمرو خود کرد <ref>میرخواند، محمد بن خواندشاه بلخی. '''''روضه الصفا'''''. چاپ دکتر عباس زریاب، تهران: 1373، انتشارات علمی، ج4 ص586.</ref>و در جنگ با جَیپا پادشاه محلی هند او را مغلوب و خراجگذار خود کرد<ref> ابنخلدون. '''''تاریخ ابنخلدون'''''. ترجمه عبدالمحمد ایتی، تهران: 1366، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، ج3، ص518-517.</ref>. قدرتمندی او موجب شد امیر نوح بن منصور سامانی، از او برای رهایی خود از امرای ترک کمک بگیرد، در نبردی که روی داد سبکتکین پیروز شد و لقب ناصرالدین دریافت کرد<ref>گردیزی، ابوسعید عبدالحی بن ضحاک ابن محمود. '''''تاریخ گردیزی'''''. چاپ عبدالحی حبیبی، تهران: 1363، انتشارات دنیای کتاب، ص371.</ref>. او که خود را تابع [[سامانیان]] میدانست دستور داد بر سنگ قبرش لقب حاجبالاجل حک کنند<ref>باسورث، کلیفورد ادموند. '''''تاریخ غزنویان'''''. ترجمه حسن انوشه، تهران: 1356، امیرکبیر، ص40.</ref> و پس از مرگش پسرش محمود [[غزنویان|سلسله غزنویان]] را به اوج قدرت رساند. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[غزنویان]] | |||
* [[سامانیان]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
سید حسن شجاعی دیو کلائی | سید حسن شجاعی دیو کلائی | ||
[[رده:تاریخ]] | |||
[[رده:تاریخ و باستان شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۰۰
سبکتکین، ملقب به ناصرالدین برخاسته از ترکان برسخان «آسیای مرکزی»، از سپهسالاران ترک دربار سامانیان و سردودمان غزنویان (د387ق / ؟ م).
سبکتکین در جنگهای میان ترکان در آسیای مرکزی اسیر و در بردهخانه نخشب به الپتکین یا البتکین مؤسس غزنویان فروخته شد[۱]. در 350ق / ؟ م به همراه الپتکین به غزنه رفت و با مرگ او به خدمت پسرش ابواسحاق ابراهیم در آمد. در دوران امرای غزنوی بلکاتکین و بوریتکین به دلیل تواناییهای فردی محبوبیت یافت و در 366ق / ؟ م به امارت غزنه رسید[۲]. بُست، قَصْدار را تصرف و ضمیمه قلمرو خود کرد [۳]و در جنگ با جَیپا پادشاه محلی هند او را مغلوب و خراجگذار خود کرد[۴]. قدرتمندی او موجب شد امیر نوح بن منصور سامانی، از او برای رهایی خود از امرای ترک کمک بگیرد، در نبردی که روی داد سبکتکین پیروز شد و لقب ناصرالدین دریافت کرد[۵]. او که خود را تابع سامانیان میدانست دستور داد بر سنگ قبرش لقب حاجبالاجل حک کنند[۶] و پس از مرگش پسرش محمود سلسله غزنویان را به اوج قدرت رساند.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ باسورث، کلیفورد ادموند. «دوره اول غزنویان»، تاریخ ایران دانشگاه کمبریج. ترجمه حسن انوشه، تهران: 1363، انتشارات امیرکبیر، ج4، ص145.
- ↑ منهاجالاسراج. طبقات ناصری. چاپ عبدالحیحبیبی، تهران: 1363، انتشارات دنیای کتاب، ج1، ص227.
- ↑ میرخواند، محمد بن خواندشاه بلخی. روضه الصفا. چاپ دکتر عباس زریاب، تهران: 1373، انتشارات علمی، ج4 ص586.
- ↑ ابنخلدون. تاریخ ابنخلدون. ترجمه عبدالمحمد ایتی، تهران: 1366، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، ج3، ص518-517.
- ↑ گردیزی، ابوسعید عبدالحی بن ضحاک ابن محمود. تاریخ گردیزی. چاپ عبدالحی حبیبی، تهران: 1363، انتشارات دنیای کتاب، ص371.
- ↑ باسورث، کلیفورد ادموند. تاریخ غزنویان. ترجمه حسن انوشه، تهران: 1356، امیرکبیر، ص40.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن شجاعی دیو کلائی