عکاسان دوره گرد: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''عكاسان دورهگرد'''، گروهي عكاس سيّار با دوربينهاي چوبي دست ساخته. اين دوربينها هم تاريكخانه و هم دستگاه عكسبرداري اين عكاسان بودند. اين گروه، عكاسي را به صورت واقعي به ميان مردم كوچه و بازار بردند و سالها تا اواخر دهة 1340ش عكسهاي مورد ن...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''عکاسان دورهگرد'''، گروهی عکاس سیّار با دوربینهای چوبی دست ساخته. این دوربینها هم تاریکخانه و هم دستگاه عکسبرداری این عکاسان بودند. این گروه، عکاسی را به صورت واقعی به میان مردم کوچه و [[بازار]] بردند و سالها تا اواخر دهه 1340ش عکسهای مورد نیاز مسافران و زائران و دیگر گروههای اجتماعی را تهیه میکردند. | ||
''' | رواج عکاسی در [[ایران]]، با ظهور عکاسان دورهگرد به اوج خود رسید و با پیدایی دوربینهای عکاسی سَبُک قابل حمل و دوربینهای عکسبرداری فوری و گرفتن عکس در کمتر از بیست دقیقه، کار آنها رونق بیشتری یافت. نخستین عکاسان دورهگرد، به هنگام عکسبرداری، پرده خاکستری رنگی پشت سر مشتری بر دیوار میآویختند و برخی از آنها هم از پردههای نقش و نگاردار استفاده میکردند. اغلب عکاسان دورهگرد، شهرهای زیارتی، بر پردههایشان دورنمای گنبد و بارگاه مکان مقدس نقاشی شده بود. کسب و کار اینگونه عکاسان در شهرهای زیارتی و سیاحتی رونق بیشتری از شهرهای دیگر داشت<ref>تلخیص: امامی، کریم. '''''تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران'''''. (بخش پیوست)، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 406- 408.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[عکاسباشی]] | |||
* [[عکاسان ارمنی]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
محمدرضا طهماسب پور | محمدرضا طهماسب پور | ||
[[رده:هنر]] | |||
[[رده:عکاسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۳
عکاسان دورهگرد، گروهی عکاس سیّار با دوربینهای چوبی دست ساخته. این دوربینها هم تاریکخانه و هم دستگاه عکسبرداری این عکاسان بودند. این گروه، عکاسی را به صورت واقعی به میان مردم کوچه و بازار بردند و سالها تا اواخر دهه 1340ش عکسهای مورد نیاز مسافران و زائران و دیگر گروههای اجتماعی را تهیه میکردند.
رواج عکاسی در ایران، با ظهور عکاسان دورهگرد به اوج خود رسید و با پیدایی دوربینهای عکاسی سَبُک قابل حمل و دوربینهای عکسبرداری فوری و گرفتن عکس در کمتر از بیست دقیقه، کار آنها رونق بیشتری یافت. نخستین عکاسان دورهگرد، به هنگام عکسبرداری، پرده خاکستری رنگی پشت سر مشتری بر دیوار میآویختند و برخی از آنها هم از پردههای نقش و نگاردار استفاده میکردند. اغلب عکاسان دورهگرد، شهرهای زیارتی، بر پردههایشان دورنمای گنبد و بارگاه مکان مقدس نقاشی شده بود. کسب و کار اینگونه عکاسان در شهرهای زیارتی و سیاحتی رونق بیشتری از شهرهای دیگر داشت[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ تلخیص: امامی، کریم. تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام در ایران. (بخش پیوست)، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1376، ص 406- 408.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا طهماسب پور