ایل منگور: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''منگور،''' از ايلات كرد استان آذربايجان غربي ايران و كردستان عراق. در گذشته ايل منگور به همراه چند ايل ديگر مانند مامش و پيران و... اتحادية بلباس را تشكيل ميدادند.<sup>1</sup> ايل منگور به دو بخش كوهستاننشين و جلگهنشين تقسيم ميشود.<sup>2</sup> بخش...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''منگور،''' از | '''[[ایل منگور|منگور،]]''' از ایلات [[کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او|کرد]] [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]] [[کشور ایران|ایران]] و[[استان کردستان|کردستان]] عراق. | ||
در گذشته | در گذشته ایل منگور به همراه چند ایل دیگر مانند مامش و پیران و... اتحادیه بلباس را تشكیل میدادند<ref>دموندز، سیسیلجی. '''''ترك ها، كردها، عربها'''''. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241.</ref>. | ||
ایل منگور به دو بخش کوهستاننشین و جلگهنشین تقسیم میشود<ref>ادموندز. '''''رك ها، كردها، عربها'''''. ص 241-242.</ref>. بخش کوهستاننشین در سرزمینهای کنار رود لاوین و روستاهای اطراف پیرانشهر، مهاباد، سردشت و بوكان [[آذربایجان غربی|استان آذربایجان غربی]] به سر میبرند. گروه جلگهنشین منگورها در روستاهای شرق و غرب رود ژاراوا در عراق سكونت دارند<ref>اسكندرینیا، ابراهیم. '''''ساختارسازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی'''''. بندرانزلی: 1366، ص 402.</ref>. | |||
درگذشته اكثر مردم | درگذشته اكثر مردم منگورکوچنده بودند. امروزه تقریباً همه آنها یكجانشین شدهاند و گروههای کوچكی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر اطراف کوچ میكنند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها'''.'' تهران: 1378، ص 21-30.</ref>. ایل منگور از چند طایفه مانند شمع (شام)، زرین و... تشكیل شده است<ref>''ا'''یرانشهر'''.'' نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو، تهران: 1342، ج 1/122.</ref>. رؤسای ایل منگور از میان خانوادهای کوهستاننشین انتخاب میشدند<ref>ادموندز. ''ا'''یرانشهر'''''. ص 242.</ref>. شمار جمعیت منگور در 1342ش 1500 خانوار براورد شده است<ref> '''''ایرانشهر'''''. 123.</ref>. شمارکوچندگان این ایل را در 1377ش 29 خانوار و 225 نفر تخمین زدهاند<ref>'''''سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی.''''' تهران: 1378، ص 21''.''</ref>.کشت توتون و گندم و جو، چغندر و حبوبات و ... و گلهداری و پرورشدام از عمدهترین مشاغل ایل منگور است. منگورها سنی [[شافعی]] مذهبند<ref>مشكور، محمدجواد''. '''نظری به اذربایجان و اثار باستانی و جمعیت شناسی ان'''.'' تهران: 1349، ص 194.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[آذربایجان غربی]] | |||
* [[استان کردستان]] | |||
* [[شافعی]] | |||
== '''مآخذ:''' == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
معصومه ابراهیمی | معصومه ابراهیمی | ||
[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]] | |||
[[رده:مردم شناسی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۷
منگور، از ایلات کرد استان آذربایجان غربی ایران وکردستان عراق.
در گذشته ایل منگور به همراه چند ایل دیگر مانند مامش و پیران و... اتحادیه بلباس را تشكیل میدادند[۱].
ایل منگور به دو بخش کوهستاننشین و جلگهنشین تقسیم میشود[۲]. بخش کوهستاننشین در سرزمینهای کنار رود لاوین و روستاهای اطراف پیرانشهر، مهاباد، سردشت و بوكان استان آذربایجان غربی به سر میبرند. گروه جلگهنشین منگورها در روستاهای شرق و غرب رود ژاراوا در عراق سكونت دارند[۳].
درگذشته اكثر مردم منگورکوچنده بودند. امروزه تقریباً همه آنها یكجانشین شدهاند و گروههای کوچكی از آنها برای چرای دامهایشان به مناطق سردسیر و گرمسیر اطراف کوچ میكنند[۴]. ایل منگور از چند طایفه مانند شمع (شام)، زرین و... تشكیل شده است[۵]. رؤسای ایل منگور از میان خانوادهای کوهستاننشین انتخاب میشدند[۶]. شمار جمعیت منگور در 1342ش 1500 خانوار براورد شده است[۷]. شمارکوچندگان این ایل را در 1377ش 29 خانوار و 225 نفر تخمین زدهاند[۸].کشت توتون و گندم و جو، چغندر و حبوبات و ... و گلهداری و پرورشدام از عمدهترین مشاغل ایل منگور است. منگورها سنی شافعی مذهبند[۹].
نیز نگاه کنید به
مآخذ:
- ↑ دموندز، سیسیلجی. ترك ها، كردها، عربها. ترجمه ابراهیم یونسی، تهران: 1367، ص 241.
- ↑ ادموندز. رك ها، كردها، عربها. ص 241-242.
- ↑ اسكندرینیا، ابراهیم. ساختارسازمان ایلات و شیوه معیشت عشایر آذربایجان غربی. بندرانزلی: 1366، ص 402.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 21-30.
- ↑ ایرانشهر. نشریه شماره 22 كمیسیون ملی یونسكو، تهران: 1342، ج 1/122.
- ↑ ادموندز. ایرانشهر. ص 242.
- ↑ ایرانشهر. 123.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 21.
- ↑ مشكور، محمدجواد. نظری به اذربایجان و اثار باستانی و جمعیت شناسی ان. تهران: 1349، ص 194.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی