اوستا: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۹

اوستا، كتاب مقدس زردشتیان كه بخش‌هایی از آن لااقل 3 هزار سال عمر دارد و حاوی كهن‌ترین اندیشه‌های دینی ایرانیان است. اوستای موجود، كه نام آن احتمالاً به معنای «متن اساس یا موثق» یا «ستایش» است، این بخش‌ها را در بر دارد:

1- یسنه، به معنای پرستش و نیایش، شامل 72 هات (فصل / بخش) كه در واقع متن‌هایی نیایشی برای آئین‌های دینی هستند. 17 فصل منظوم از این قسمت گاثاها نام دارد كه تماماً سروده‌های خود پیامبر، زردشت است. گاثاها به همراه 7 یسنه دیگر، به نام یسنه هفت بخشی، به زبانی كهن‌تر از بقیه اوستا نوشته شده‌اند^[۱]. 2- ویسپَرَد، به معنای نیایش همه سروران، دارای 24 كرده (بخش) و حاوی نیایش‌هایی برای توسل جستن به ایزدان است. 3- خرده اوستا، نمازها و نیایش‌های روزانه را در بر دارد و برای استفاده مردمان عادی فراهم آمده است. 4- یشت‌ها، شامل 21 یشت، به معنای ستایش است كه هر یك سروده‌ای خطاب به یكی از ایزدان مهم است. 5- وندیداد، در اصل وی دیوداد، به معنای قانون در هم شكستن دیوان، كتابی با 22 فرگرد (فصل) است كه به‌جز 3 فصل آن، بقیه به قواعد و احكام گوناگون دینی اختصاص دارد.

برخی متن‌ها مختلف (كامل یا ناقص) هم هستند، از جمله نیرنگستان، هیربدستان و هادُخت نَسك، كه آنها را هم معمولاً جزو مجموعه اوستا در نظر می‌آورند^[۲]^[۳]

بر اساس نوشته‌های زردشتی، از اوستای نخستین، كه اهورا مزدا بر زردشت پیامبر فرو فرستاده بود، دو نسخه مكتوب، به خط زر بر 12 هزار پوست گاو وجود داشت كه یونانیان، پس از حمله به ایران و پس از ترجمه بخش‌هایی از آن به یونانی، این مجموعه را سوزاندند^[۴]. اما دلیلی بر صحت این مطالب وجود ندارد. در دوره‌های اشكانی و ساسانی تلاش‌هایی برای احیای این اثر انجام شد و سپس ترجمه پهلوی آن (موسوم به زند) نیز فراهم آمد^[۵].

دانشمندان بر این باورند كه اوستا اساساً در دوره ساسانی نوشته شده و شامل 21 نسك یا دفتر بوده و در دوره‌های بعد قسمت عمده آن از بین رفته است. اكثر دست‌نوشته‌های موجود اوستا، كه در تدوین و تصحیح نسخه‌های چاپی عصر حاضر نیز مورد استفاده قرار گرفته‌اند، ظاهراً همگی از نسخه‌ای رونویسی شده‌اند كه تاریخ آن حداكثر به سده‌های 3 و 4ق / 9 و 10م می‌رسد^[۶].

اوستا كه قرن‌ها نزد جوامع زردشتی ایران و هند محفوظ مانده بود، در سده 18م به جوامع پژوهشی اروپا راه یافت و پس از آن ایران شناسان متعددی بر روی جنبه‌های مختلف آن كار كرده و نسخه‌هایی ویراسته از این اثر را منتشر ساخته‌اند^[۷]^[۸]

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 36-38.
↑ Kellens, J., “Avesta”, Encyclopaedia Iranica. 1989, Vol. III, PP. 37-40
↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 36-38 و 62-63.
↑ Jackson, A.V.W., Zoroaster, The Prophet of Ancient Iran. New York, 1899, PP. 123-124.
↑ تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 65-66.
↑ Kellens. Ibid. Vol. III, PP. 35-36.
↑ بویس، مری. زردشتیان: باورها و آداب دینی آنها. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 228-230.
↑ راشد محصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1382، ص 44.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

معرفی اوستا،سایت تاریخ ما، قابل بازیابی از ancient/1948/اوستا//https://tarikhema.org

نویسنده مقاله

عسکر بهرامی

[1] تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 36-38.

[2] Kellens, J., “Avesta”, Encyclopaedia Iranica. 1989, Vol. III, PP. 37-40

[3] تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 36-38 و 62-63.

[4] Jackson, A.V.W., Zoroaster, The Prophet of Ancient Iran. New York, 1899, PP. 123-124.

[5] تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. تهران: 1376، ص 65-66.

[6] Kellens. Ibid. Vol. III, PP. 35-36.

[7] بویس، مری. زردشتیان: باورها و آداب دینی آنها. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 228-230.

[8] راشد محصل، محمدتقی. اوستا. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1382، ص 44.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''اوستا'''، كتاب مقدس [[زرتشتی، دین|زردشتیان]] كه بخش‌هايي از آن لااقل 3 هزار سال عمر دارد و حاوي كهن‌ترين انديشه‌هاي ديني ايرانيان است. ''اوستا''ي موجود، كه نام آن احتمالاً به معناي «متن اساس يا موثق» يا «ستايش» است، اين بخش‌ها را در بر دارد:
+'''اوستا'''، كتاب مقدس [[زرتشتی، دین|زردشتیان]] كه بخش‌هایی از آن لااقل 3 هزار سال عمر دارد و حاوی كهن‌ترین اندیشه‌های دینی ایرانیان است. ''اوستا''ی موجود، كه نام آن احتمالاً به معنای «متن اساس یا موثق» یا «ستایش» است، این بخش‌ها را در بر دارد:
+[[پرونده:اوستا کتاب مقدس زرتشتیان.jpg|بندانگشتی|'''اوستا کتاب مقدس زرتشتیان'''،برگرفته از پایگاه خبری گلونی ،قابل بازیابی از[https://golvani.ir/1402/03/اوستا-کتاب-مقدس-زرتشتیان/ اوستا-کتاب-مقدس-زرتشتیان/https://golvani.ir/1402/03]]]
+- ''یسنه''، به معنای پرستش و نیایش، شامل 72 هات (فصل / بخش) كه در واقع متن‌هایی نیایشی برای آئین‌های دینی هستند. 17 فصل منظوم از این قسمت ''گاثاها'' نام دارد كه تماماً سروده‌های خود پیامبر، زردشت است. گاثاها به همراه 7 یسنه دیگر، به نام یسنه هفت بخشی، به زبانی كهن‌تر از بقیه ''اوستا'' نوشته شده‌اند<ref>تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام.''''' تهران: 1376، ص 36-38.</ref>. 2- ''ویسپَرَد''، به معنای نیایش همه سروران، دارای 24 كرده (بخش) و حاوی نیایش‌هایی برای توسل جستن به ایزدان است. 3- ''خرده اوستا''، نمازها و نیایش‌های روزانه را در بر دارد و برای استفاده مردمان عادی فراهم آمده است. 4- ''یشت‌ها''، شامل 21 ''یشت''، به معنای ستایش است كه هر یك سروده‌ای خطاب به یكی از ایزدان مهم است. 5- وندیداد، در اصل وی دیوداد، به معنای قانون در هم شكستن دیوان، كتابی با 22 فرگرد (فصل) است كه به‌جز 3 فصل آن، بقیه به قواعد و احكام گوناگون دینی اختصاص دارد.
-- ''يسنه''، به معناي پرستش و نيايش، شامل 72 هات (فصل / بخش) كه در واقع متن‌هايي نيايشي براي آئين‌هاي ديني هستند. 17 فصل منظوم از اين قسمت ''گاثاها'' نام دارد كه تماماً سروده‌هاي خود پيامبر، زردشت است. گاثاها به همراه 7 يسنة ديگر، به نام يسنة هفت بخشي، به زباني كهن‌تر از بقية ''اوستا'' نوشته شده‌اند.<sup>1</sup> 2- ''ويسپَرَد''، به معناي نيايش همة سروران، داراي 24 كرده (بخش) و حاوي نيايش‌هايي براي توسل جستن به ايزدان است. 3- ''خرده اوستا''، نمازها و نيايش‌هاي روزانه را در بر دارد و براي استفادة مردمان عادي فراهم آمده است. 4- ''يشت‌ها''، شامل 21 ''يشت''، به معناي ستايش است كه هر يك سروده‌اي خطاب به يكي از ايزدان مهم است. 5- ونديداد، در اصل وي ديوداد، به معناي قانون در هم شكستن ديوان، كتابي با 22 فرگرد (فصل) است كه به‌جز 3 فصل آن، بقيه به قواعد و احكام گوناگون ديني اختصاص دارد.
+برخی متن‌ها مختلف (كامل یا ناقص) هم هستند، از جمله ''نیرنگستان''، ''هیربدستان'' و ''هادُخت نَسك''، كه آنها را هم معمولاً جزو مجموعه ''اوستا'' در نظر می‌آورند<ref>   Kellens, J., “Avesta”, '''''Encyclopaedia Iranica'''''. 1989, Vol. III, PP. 37-40</ref><ref>تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام.''''' تهران: 1376، ص 36-38 و 62-63.</ref>
-برخي متن‌ها مختلف (كامل يا ناقص) هم هستند، از جمله ''نيرنگستان''، ''هيربدستان'' و ''هادُخت نَسك''، كه آنها را هم معمولاً جزو مجموعة ''اوستا'' در نظر مي‌آورند.<sup>2</sup>
+بر اساس نوشته‌های زردشتی، از ''اوستا''ی نخستین، كه اهورا مزدا بر [[زرتشت|زردشت]] پیامبر فرو فرستاده بود، دو نسخه مكتوب، به خط زر بر 12 هزار پوست گاو وجود داشت كه یونانیان، پس از حمله به ایران و پس از ترجمه بخش‌هایی از آن به یونانی، این مجموعه را سوزاندند<ref>Jackson, A.V.W., '''''Zoroaster,''''' '''''The Prophet of Ancient Iran'''''. New York, 1899, PP. 123-124.</ref>. اما دلیلی بر صحت این مطالب وجود ندارد. در دوره‌های اشكانی و ساسانی تلاش‌هایی برای احیای این اثر انجام شد و سپس ترجمه پهلوی آن (موسوم به زند) نیز فراهم آمد<ref>تفضلی، احمد. '''''تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام.''''' تهران: 1376، ص 65-66.</ref>.
-بر اساس نوشته‌هاي زردشتي، از ''اوستا''ي نخستين، كه اهورا مزدا بر زردشت پيامبر فرو فرستاده بود، دو نسخة مكتوب، به خط زر بر 12 هزار پوست گاو وجود داشت كه يونانيان، پس از حمله به ايران و پس از ترجمة بخش‌هايي از آن به يوناني، اين مجموعه را سوزاندند.<sup>3</sup> اما دليلي بر صحت اين مطالب وجود ندارد. در دوره‌هاي اشكاني و ساساني تلاش‌هايي براي احياي اين اثر انجام شد و سپس ترجمة پهلوي آن (موسوم به زند) نيز فراهم آمد.<sup>4</sup>
+دانشمندان بر این باورند كه ''[[اوستا]]'' اساساً در دوره ساسانی نوشته شده و شامل 21 نسك یا دفتر بوده و در دوره‌های بعد قسمت عمده آن از بین رفته است. اكثر دست‌نوشته‌های موجود ''[[اوستا]]''، كه در تدوین و تصحیح نسخه‌های چاپی عصر حاضر نیز مورد استفاده قرار گرفته‌اند، ظاهراً همگی از نسخه‌ای رونویسی شده‌اند كه تاریخ آن حداكثر به سده‌های 3 و 4ق / 9 و 10م می‌رسد<ref>  Kellens. Ibid. Vol. III, PP. 35-36.</ref>.
-دانشمندان بر اين باورند كه ''اوستا'' اساساً در دورة ساساني نوشته شده و شامل 21 نسك يا دفتر بوده و در دوره‌هاي بعد قسمت عمدة آن از بين رفته است. اكثر دست‌نوشته‌هاي موجود ''اوستا''، كه در تدوين و تصحيح نسخه‌هاي چاپي عصر حاضر نيز مورد استفاده قرار گرفته‌اند، ظاهراً همگي از نسخه‌اي رونويسي شده‌اند كه تاريخ آن حداكثر به سده‌هاي 3 و 4ق / 9 و 10م مي‌رسد.<sup>5</sup>
+''[[اوستا]]'' كه قرن‌ها نزد جوامع زردشتی ایران و هند محفوظ مانده بود، در سده 18م به جوامع پژوهشی اروپا راه یافت و پس از آن ایران شناسان متعددی بر روی جنبه‌های مختلف آن كار كرده و نسخه‌هایی ویراسته از این اثر را منتشر ساخته‌اند<ref>بویس، مری. '''''زردشتیان: باورها و آداب دینی آنها'''''. ترجمه عسكر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 228-230.</ref><ref>راشد محصل، محمدتقی. '''''اوستا'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1382، ص 44.</ref>
-''اوستا'' كه قرن‌ها نزد جوامع زردشتي ايران و هند محفوظ مانده بود، در سدة 18م به جوامع پژوهشي اروپا راه يافت و پس از آن ايران شناسان متعددي بر روي جنبه‌هاي مختلف آن كار كرده و نسخه‌هايي ويراسته از اين اثر را منتشر ساخته‌اند.<sup>6</sup>
+== نیز نگاه کنید به ==
-'''مآخذ:'''
+* [[آفرینش(دردین زرتشت)]]
+* [[زرتشت]]
+* [[زرتشتی، دین]]
--    تفضلي، احمد. '''''تاريخ ادبيات ايران پيش از اسلام.''''' تهران: 1376، ص 36-38.
+== '''مآخذ''' ==
+<references />
--             Kellens, J., “Avesta”, '''''Encyclopaedia Iranica'''''. 1989, Vol. III, PP. 37-40;
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
-تفضلي. همان. ص 36-38 و 62-63.
+== پیوند به بیرون ==
+معرفی اوستا،سایت تاریخ ما، قابل بازیابی از [https://tarikhema.org/ancient/1948/اوستا/ ancient/1948/اوستا//https://tarikhema.org]
--             Jackson, A.V.W., '''''Zoroaster,''''' '''''The Prophet of Ancient Iran'''''. New York, 1899, PP. 123-124.
+== نویسنده مقاله ==
+عسکر بهرامی
--    تفضلي. همان. ص 65-66.
+[[رده:ادیان و مذاهب]]
+[[رده:ادیان]]
--             Kellens. Ibid. Vol. III, PP. 35-36.
--    بويس، مري. '''''زردشتيان: باورها و آداب ديني آنها'''''. ترجمة عسكر بهرامي، تهران: ققنوس، 1381، ص 228-230؛ راشد محصل، محمدتقي. '''''اوستا'''''. تهران: دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، 1382، ص 44؛ نيز:
--             Jackson. ibid. P.11 ff.; Boyce, M. '''''Zoroastrians,''''' '''''Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, PP. 194-195.