پرش به محتوا

ایوب: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Karimian (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''ایوب'''، شخصیتی نامبردار در ''کتاب مقدس'' و یکی از پیامبران الهی در ''[[قرآن|قرآن کریم]]'' که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک هم‌سویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب [[ایوب]]، یکی از کتاب‌های ''عهد قدیم'' و نیز ''اندیشه اسلامی''، [[ایوب]] از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار می‌گذراند<ref> '''''ايوب.''''' باب 1؛ نيز نك: Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', .London: 1971, P. 195</ref>. با توافق خدا و شیطان<ref>'''''ايوب.''''' 6:1-12. </ref> مصائب بسیار بر او وارد می‌شود تا مورد آزمایش قرار می‌گیرد. از کف دادن داشته‌های مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماری‌هایی که او را ناگزیر به ترک دیار می‌کند، از نمونه‌های این بلایا هستند<ref>'''''ايوب.''''' باب 1 به بعد. </ref>. علی‌رغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف می‌دهد و زبان به گلایه می‌گشاید،<ref>'''''ايوب.''''' باب 10، جمـ . </ref> اما در بخشی ظاهراً الحاقی<ref> '''''ایوب.''''' باب 38 به بعد؛ نیز نک: دورانت، ویل. '''''تاریخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400. </ref> به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار می‌دهد و وی نیز توبه می‌کند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان می‌آید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنج‌ها و بازیابی از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوه‌گر می‌شود<ref>مقدسی، مطهر. '''''البدء و التاریخ'''''. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73؛ سیوطی. '''''الدر المنثور'''''. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.</ref>. در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختی‌هاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است<ref>هجویری، علی. '''''کشف‌المحجوب'''''. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45؛ قشیری، عبدالکریم. '''''رساله قشیریه'''''. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286؛ '''''کتاب مقدس'''''. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.</ref>.
[[پرونده:نقاشی حضرت ایوب معروف به پیامبر صبر .jpg|بندانگشتی|نقاشی حضرت ایوب معروف به پیامبر صبر ،برگرفته از سایت رویداد24،قابل بازیابی از [https://www.rouydad24.ir/fa/news/353819/زندگینامه-حضرت-ایوب زندگینامه-حضرت-ایوب/https://www.rouydad24.ir/fa/news/353819]]]
'''ایوب'''، شخصیتی نامبردار در ''کتاب مقدس'' و یکی از پیامبران الهی در ''[[قرآن|قرآن کریم]]'' که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک هم‌سویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب [[ایوب]]، یکی از کتاب‌های ''عهد قدیم'' و نیز ''اندیشه اسلامی''، [[ایوب]] از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار می‌گذراند<ref> '''''ايوب.''''' باب 1.</ref><ref>Comay, J., '''''Who's Who in the Old Testament''''', .London: 1971, P. 195</ref>. با توافق خدا و شیطان<ref>'''''ايوب.''''' 6:1-12. </ref> مصائب بسیار بر او وارد می‌شود تا مورد آزمایش قرار می‌گیرد. از کف دادن داشته‌های مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماری‌هایی که او را ناگزیر به ترک دیار می‌کند، از نمونه‌های این بلایا هستند<ref>'''''ايوب.''''' باب 1 به بعد. </ref>.  
 
علی‌رغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام [[ایوب]] طاقت از کف می‌دهد و زبان به گلایه می‌گشاید،<ref>'''''ايوب.''''' باب 10، جمـ . </ref> اما در بخشی ظاهراً الحاقی<ref> '''''ایوب.''''' باب 38 به بعد. </ref><ref>دورانت، ویل. '''''تاریخ تمدن'''''. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.</ref> به کتاب [[ایوب]]، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار می‌دهد و وی نیز [[توبه]] می‌کند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان می‌آید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنج‌ها و بازیابی از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوه‌گر می‌شود<ref>مقدسی، مطهر. '''''البدء و التاریخ'''''. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73.</ref><ref>سیوطی. '''''الدر المنثور'''''. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.</ref>.
 
در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد [[ایوب]] نشان از استقامت در برابر سختی‌هاست و در نگاه [[صوفیه]]، مقام صبر و [[رضا]] با نام ایوب در هم آمیخته است<ref>هجویری، علی. '''''کشف‌المحجوب'''''. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45.</ref><ref>قشیری، عبدالکریم. '''''رساله قشیریه'''''. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286.</ref><ref>'''''کتاب مقدس'''''. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==
* [[اسماعيل (ع)]]
* [[عیسی (ع)]]
* [[موسی (ع)]]
* [[صوفیه]]
* [[توبه]]
== '''مآخذ''' ==  
== '''مآخذ''' ==  


خط ۹: خط ۲۱:


== پیوند به بیرون ==
== پیوند به بیرون ==
ایوب (پیامبر)،سایت ویکی شیعه،قابل بازیابی از  [https://fa.wikishia.net/view/%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%A8_(%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1) ایوب_(پیامبر)/https://fa.wikishia.net/view]
== نویسنده مقاله ==
نامعلوم
[[رده:ادیان و مذاهب]]
[[رده:ادیان]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۸

نقاشی حضرت ایوب معروف به پیامبر صبر ،برگرفته از سایت رویداد24،قابل بازیابی از زندگینامه-حضرت-ایوب/https://www.rouydad24.ir/fa/news/353819

ایوب، شخصیتی نامبردار در کتاب مقدس و یکی از پیامبران الهی در قرآن کریم که به صبر و شکیبایی بسیار برابر بلایای گوناگون وصف شده است. در یک هم‌سویی نسبی میان مفاهیم آمده در کتاب ایوب، یکی از کتاب‌های عهد قدیم و نیز اندیشه اسلامی، ایوب از نوادگان اسحاق، یکتاپرستی است که در جنوب شرقی فلسطین با اموال و حشم و خدم بسیار روزگار می‌گذراند[۱][۲]. با توافق خدا و شیطان[۳] مصائب بسیار بر او وارد می‌شود تا مورد آزمایش قرار می‌گیرد. از کف دادن داشته‌های مادی، افراد خاندان و نیز اموال و خدم و حشم، و در نهایت ابتلا به بیماری‌هایی که او را ناگزیر به ترک دیار می‌کند، از نمونه‌های این بلایا هستند[۴].

علی‌رغم صبر و تحمل بسیار، سرانجام ایوب طاقت از کف می‌دهد و زبان به گلایه می‌گشاید،[۵] اما در بخشی ظاهراً الحاقی[۶][۷] به کتاب ایوب، خداوند او را مورد خطاب و عتاب قرار می‌دهد و وی نیز توبه می‌کند. اما در روایت اسلامی، فقط از پایداری وی در اعتقاد راستین به عدل الهی و رضاپیشگی در مقابل اراده پروردگار سخن به میان می‌آید و در نتیجه، عدل الهی، با از میان رفتن دردها و رنج‌ها و بازیابی از دست‌رفته‌ها، به عنوان پاداشی برای صابران، جلوه‌گر می‌شود[۸][۹].

در اندیشه اسلامی و به ویژه ادب فارسی، یادکرد ایوب نشان از استقامت در برابر سختی‌هاست و در نگاه صوفیه، مقام صبر و رضا با نام ایوب در هم آمیخته است[۱۰][۱۱][۱۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1.  ايوب. باب 1.
  2. Comay, J., Who's Who in the Old Testament, .London: 1971, P. 195
  3. ايوب. 6:1-12.
  4. ايوب. باب 1 به بعد.
  5. ايوب. باب 10، جمـ .
  6.  ایوب. باب 38 به بعد.
  7. دورانت، ویل. تاریخ تمدن. ج 1 (مشرق زمین گاهواره تمدن)، ترجمه احمد آرام، تهران: 1365، ص 400.
  8. مقدسی، مطهر. البدء و التاریخ. به کوشش کلمان هوار، پاریس: 1901م، ج 3، ص 73.
  9. سیوطی. الدر المنثور. بیروت: 1403ق / 1983م، ج 5، ص 654-656.
  10. هجویری، علی. کشف‌المحجوب. به کوشش و. ژوکوفسکی، تهران: 1371، ص 27، 45.
  11. قشیری، عبدالکریم. رساله قشیریه. ترجمه کهن فارسی، به کوشش بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران: 1367، ص 286.
  12. کتاب مقدس. انجمن پخش کتب مقدسه، 1977.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

ایوب (پیامبر)،سایت ویکی شیعه،قابل بازیابی از ایوب_(پیامبر)/https://fa.wikishia.net/view

نویسنده مقاله

نامعلوم