پرش به محتوا

محمدعلی جعفری: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''جعفري، محمدعلي''' (1303-1365ش)، بازيگر و كارگردان تئاتر. در تهران متولد شد و تحصيلات ابتدايي را در دبستان صفويه و متوسطه را در مدرسه‌ي صنعتي گذراند.<sup>1</sup>  از راه خويشاوندي با محمود ظهيرالديني، يكي از پيشكسوتان هنرهاي نمايشي، با هنر تئاتر آشنا...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''جعفري، محمدعلي''' (1303-1365ش)، بازيگر و كارگردان تئاتر.
[[پرونده:16064600-1.jpg|بندانگشتی|محمد علی جعفری، قابل بازیابی از https://wikijoo.ir/index.php/%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B9%D9%84%DB%8C_(%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B3%D9%80%DB%B1%DB%B3%DB%B6%DB%B5%D8%B4)]]
جعفری، محمدعلی (1303-1365ش)، بازیگر و کارگردان تئاتر. در [[استان تهران|تهران]] متولد شد و تحصیلات ابتدایی را در دبستان صفویه و متوسطه را در مدرسه‌ی صنعتی گذراند<ref name=":0">'''''چیستا''''': سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، ص163.</ref>. از راه خویشاوندی با محمود ظهیرالدینی، یکی از پیشکسوتان هنرهای نمایشی، با هنر تئاتر آشنا شد<ref name=":1">میزبان، جلال: '''''چهره‌های آشنا'''''، تهران چاپخانه خوشه، تابستان 1337، جلد اول، ص34.</ref>. نخستین بار در نمایشنامه‌ی «رویای فرزند» در سالن مدرسه‌ی صنعتی که در آن تحصیل می‌کرد به ایفای نقش پرداخت<ref name=":0" />.


در تهران متولد شد و تحصيلات ابتدايي را در دبستان صفويه و متوسطه را در مدرسه‌ي صنعتي گذراند.<sup>1</sup> 
او شاگرد اول دوره‌ی سوم هنرستان هنرپیشگی بود. [[عبدالحسین نوشین]] او را از میان ده‌ها هنرپیشه انتخاب کرد و به تربیتش همت گماشت<ref name=":1" />. پس از افتتاح تماشاخانه تهران، جعفری به گروه نمایشی این تماشاخانه پیوست و در نمایشنامه‌هایی مانند «محمدعلی بیک» (نویسنده و کارگردان [[علی اصغر گرمسیری]])، «عروسک پشت پرده»، «په‌پو» (نوشته‌ی سوندوگیان و به کارگردانی ناپلئون سروری)<ref name=":0" />، تورانداخت، رومئووژولیت و چند نمایش دیگر به ایفای نقش پرداخت. پس از گشایش [[تئاتر فرهنگ]]<sup>*</sup> و بعد [[تئاتر فردوسی]]<sup>*</sup> به جمع یاران [[عبدالحسین نوشین|نوشین]] پیوست و در نمایش‌های «وُلپن»، «برای شرف» در [[تئاتر فرهنگ]]<ref name=":1" /> و «چراغ گاز» در [[تئاتر فردوسی]] بازی کرد و خوش درخشید وشهرت فراوان یافت<ref name=":2">'''''چیستا''''': سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، ص 165.</ref>. پس از تعطیل [[تئاتر فردوسی]] و بعد افتتاح تماشاخانه سعدی، جعفری در 1329ش به آنجا رفت و در نمایش‌هایی چند مانند «بادبزن خانم ویندرمیر»، «چراغ گاز»، «شنل قرمز» و ... به ایفای نقش پرداخت<ref name=":2" />. با کودتای 28 مرداد 1332 و به آتش کشیده شدن تماشاخانه سعدی، جعفری در خانه‌ی شاهین سرکیسیان مخفی شد<ref name=":2" />. در 1333ش جعفری پس از دو سال خاموشی، گروهی به نام «گروه جعفری» تأسیس کرد و نمایش‌های زیادی مانند: «آخرین لحظه»، «پیچ خطرناک»، «آتش زیر خاکستر»<ref name=":1" /> و ... به روی صحنه آورد.


از راه خويشاوندي با محمود ظهيرالديني، يكي از پيشكسوتان هنرهاي نمايشي، با هنر تئاتر آشنا شد.<sup>2</sup>  
جعفری در 1346ش به استخدام اداره‌ی تئاتر در آمد و از آن سال به بعد نمایشنامه‌های بسیاری مانند «پروار بندان»، «خسیس» و «مونسترا» را به روی صحنه آورد و در آنها بازی کرد. بازی در نمایش «مستنطق» با برداشتی تازه در 1359ش آخرین حضور او در صحنه‌های [[نمایش در ایران]] بود. او سه شنبه 8 مهرماه 1365  در گذشت<ref>'''''چیستا''''': سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، 166 و 167.</ref>.


نخستين بار در نمايشنامه‌ي «روياي فرزند» در سالن مدرسه‌ي صنعتي كه در آن تحصيل مي‌كرد به ايفاي نقش پرداخت.<sup>3</sup>
== نیز نگاه کنید به ==


او شاگرد اول دوره‌ي سوم هنرستان هنرپيشگي بود. عبدالحسين نوشين او را از ميان ده‌ها هنرپيشه انتخاب كرد و به تربيتش همت گماشت.<sup>4</sup>    
* [[نمایش در ایران]]
* [[تئاتر فرهنگ]]
* [[تئاتر فردوسی]]
* [[عبدالحسین نوشین]]
* [[علی اصغر گرمسیری]]


پس از افتتاح تماشاخانه تهران، جعفري به گروه نمايشي اين تماشاخانه پيوست و در نمايشنامه‌هايي مانند «محمدعلي بيك» (نويسنده و كارگردان علي اصغر گرمسيري)، «عروسك پشت پرده»، «په‌پو» (نوشته‌ي سوندوگيان و به كارگرداني ناپلئون سروري)<sup>5</sup>، تورانداخت، رومئووژوليت و چند نمايش ديگر به ايفاي نقش پرداخت. پس از گشايش تئاتر فرهنگ<sup>*</sup> و بعد تئاتر فردوسي<sup>*</sup> به جمع ياران نوشين پيوست و در نمايش‌هاي «وُلپن»، «براي شرف» در تئاتر فرهنگ<sup>6</sup> و «چراغ گاز» در تئاتر فردوسي بازي كرد و خوش درخشيد وشهرت فراوان يافت.<sup>7</sup> پس از تعطيل تئاتر فردوسي و بعد افتتاح تماشاخانة سعدي، جعفري در 1329ش به آنجا رفت و در نمايش‌هايي چند مانند «بادبزن خانم ويندرمير»، «چراغ گاز»، «شنل قرمز» و ... به ايفاي نقش پرداخت.<sup>8</sup> با كودتاي 28 مرداد 1332 و به آتش كشيده شدن تماشاخانة سعدي، جعفري در خانه‌ي شاهين سركيسيان مخفي شد.<sup>9</sup> در 1333ش جعفري پس از دو سال خاموشي، گروهي به نام «گروه جعفري» تأسيس كرد و نمايش‌هاي زيادي مانند: «آخرين لحظه»، «پيچ خطرناك»، «آتش زير خاكستر»<sup>10</sup> و ... به روي صحنه آورد.
== مآخذ ==
 
<references />
جعفري در 1346ش به استخدام اداره‌ي تئاتر در آمد و از آن سال به بعد نمايشنامه‌هاي بسياري مانند «پروار بندان»، «خسيس» و «مونسترا» را به روي صحنه آورد و در آنها بازي كرد. بازي در نمايش «مستنطق» با برداشتي تازه در 1359ش آخرين حضور او در صحنه‌هاي نمايش در ايران بود. او سه شنبه 8 مهرماه 1365  در گذشت.<sup>11</sup>  
 
 
'''''منابع و مآخذ:'''''
 
1-             '''''چيستا''''': سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، ص163.
 
2-             ميزبان، جلال: '''''چهره‌هاي آشنا'''''، تهران چاپخانه خوشه، تابستان 1337، جلد اول، ص34.
 
3-             '''''چيستا''''': همان‌جا.
 
4-             ميزبان، جلال: '''''چهره‌هاي آشنا'''''، همانجا.
 
5-             '''''چيستا''''': '''سال چهارم'''، همان‌جا.
 
6-             ميزبان، جلال: '''''چهره‌هاي آشنا'''''، همان‌جا.
 
7-             '''''چيستا''''': سال چهارم، همان، ص 165.
 
8-             همان.
 
9-             همان،ص 165.
 
10-           ميزبان، جلال: '''''چهره‌هاي آشنا،'''''همان، ص 34.
 
11-           '''''چيستا''''': همان، صص 166 و 167.             


== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
محمود عزیزی
محمود عزیزی
[[رده:هنر]]
[[رده:تئاتر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۲۹

محمد علی جعفری، قابل بازیابی از https://wikijoo.ir/index.php/%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B9%D9%84%DB%8C_(%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B3%D9%80%DB%B1%DB%B3%DB%B6%DB%B5%D8%B4)

جعفری، محمدعلی (1303-1365ش)، بازیگر و کارگردان تئاتر. در تهران متولد شد و تحصیلات ابتدایی را در دبستان صفویه و متوسطه را در مدرسه‌ی صنعتی گذراند[۱]. از راه خویشاوندی با محمود ظهیرالدینی، یکی از پیشکسوتان هنرهای نمایشی، با هنر تئاتر آشنا شد[۲]. نخستین بار در نمایشنامه‌ی «رویای فرزند» در سالن مدرسه‌ی صنعتی که در آن تحصیل می‌کرد به ایفای نقش پرداخت[۱].

او شاگرد اول دوره‌ی سوم هنرستان هنرپیشگی بود. عبدالحسین نوشین او را از میان ده‌ها هنرپیشه انتخاب کرد و به تربیتش همت گماشت[۲]. پس از افتتاح تماشاخانه تهران، جعفری به گروه نمایشی این تماشاخانه پیوست و در نمایشنامه‌هایی مانند «محمدعلی بیک» (نویسنده و کارگردان علی اصغر گرمسیری)، «عروسک پشت پرده»، «په‌پو» (نوشته‌ی سوندوگیان و به کارگردانی ناپلئون سروری)[۱]، تورانداخت، رومئووژولیت و چند نمایش دیگر به ایفای نقش پرداخت. پس از گشایش تئاتر فرهنگ* و بعد تئاتر فردوسی* به جمع یاران نوشین پیوست و در نمایش‌های «وُلپن»، «برای شرف» در تئاتر فرهنگ[۲] و «چراغ گاز» در تئاتر فردوسی بازی کرد و خوش درخشید وشهرت فراوان یافت[۳]. پس از تعطیل تئاتر فردوسی و بعد افتتاح تماشاخانه سعدی، جعفری در 1329ش به آنجا رفت و در نمایش‌هایی چند مانند «بادبزن خانم ویندرمیر»، «چراغ گاز»، «شنل قرمز» و ... به ایفای نقش پرداخت[۳]. با کودتای 28 مرداد 1332 و به آتش کشیده شدن تماشاخانه سعدی، جعفری در خانه‌ی شاهین سرکیسیان مخفی شد[۳]. در 1333ش جعفری پس از دو سال خاموشی، گروهی به نام «گروه جعفری» تأسیس کرد و نمایش‌های زیادی مانند: «آخرین لحظه»، «پیچ خطرناک»، «آتش زیر خاکستر»[۲] و ... به روی صحنه آورد.

جعفری در 1346ش به استخدام اداره‌ی تئاتر در آمد و از آن سال به بعد نمایشنامه‌های بسیاری مانند «پروار بندان»، «خسیس» و «مونسترا» را به روی صحنه آورد و در آنها بازی کرد. بازی در نمایش «مستنطق» با برداشتی تازه در 1359ش آخرین حضور او در صحنه‌های نمایش در ایران بود. او سه شنبه 8 مهرماه 1365  در گذشت[۴].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ چیستا: سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، ص163.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ میزبان، جلال: چهره‌های آشنا، تهران چاپخانه خوشه، تابستان 1337، جلد اول، ص34.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ چیستا: سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، ص 165.
  4. چیستا: سال چهارم، شماره 3 آبان 1365، 166 و 167.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی