محمدعلی جعفری
جعفری، محمدعلی (1303-1365ش)، بازیگر و کارگردان تئاتر. در تهران متولد شد و تحصیلات ابتدایی را در دبستان صفویه و متوسطه را در مدرسهی صنعتی گذراند[۱]. از راه خویشاوندی با محمود ظهیرالدینی، یکی از پیشکسوتان هنرهای نمایشی، با هنر تئاتر آشنا شد[۲]. نخستین بار در نمایشنامهی «رویای فرزند» در سالن مدرسهی صنعتی که در آن تحصیل میکرد به ایفای نقش پرداخت[۱].
او شاگرد اول دورهی سوم هنرستان هنرپیشگی بود. عبدالحسین نوشین او را از میان دهها هنرپیشه انتخاب کرد و به تربیتش همت گماشت[۲]. پس از افتتاح تماشاخانه تهران، جعفری به گروه نمایشی این تماشاخانه پیوست و در نمایشنامههایی مانند «محمدعلی بیک» (نویسنده و کارگردان علی اصغر گرمسیری)، «عروسک پشت پرده»، «پهپو» (نوشتهی سوندوگیان و به کارگردانی ناپلئون سروری)[۱]، تورانداخت، رومئووژولیت و چند نمایش دیگر به ایفای نقش پرداخت. پس از گشایش تئاتر فرهنگ* و بعد تئاتر فردوسی* به جمع یاران نوشین پیوست و در نمایشهای «وُلپن»، «برای شرف» در تئاتر فرهنگ[۲] و «چراغ گاز» در تئاتر فردوسی بازی کرد و خوش درخشید وشهرت فراوان یافت[۳]. پس از تعطیل تئاتر فردوسی و بعد افتتاح تماشاخانه سعدی، جعفری در 1329ش به آنجا رفت و در نمایشهایی چند مانند «بادبزن خانم ویندرمیر»، «چراغ گاز»، «شنل قرمز» و ... به ایفای نقش پرداخت[۳]. با کودتای 28 مرداد 1332 و به آتش کشیده شدن تماشاخانه سعدی، جعفری در خانهی شاهین سرکیسیان مخفی شد[۳]. در 1333ش جعفری پس از دو سال خاموشی، گروهی به نام «گروه جعفری» تأسیس کرد و نمایشهای زیادی مانند: «آخرین لحظه»، «پیچ خطرناک»، «آتش زیر خاکستر»[۲] و ... به روی صحنه آورد.
جعفری در 1346ش به استخدام ادارهی تئاتر در آمد و از آن سال به بعد نمایشنامههای بسیاری مانند «پروار بندان»، «خسیس» و «مونسترا» را به روی صحنه آورد و در آنها بازی کرد. بازی در نمایش «مستنطق» با برداشتی تازه در 1359ش آخرین حضور او در صحنههای نمایش در ایران بود. او سه شنبه 8 مهرماه 1365 در گذشت[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمود عزیزی