کُلیجه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۸

کُلیجه، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند^[۱].

آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با رواج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت^[۲]^[۳]^[۴]^[۵]^[۶].

نیز نگاه کنید به

نیم تنه

مآخذ

↑ یادداشت مولف.
↑ Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160
↑ ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37
↑ بهنام،عیسی،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33
↑ بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13
↑ مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمدرضا چیت ساز

[1] یادداشت مولف.

[2] Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160

[3] ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37

[4] بهنام،عیسی،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33

[5] بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13

[6] مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''کُلیجه'''، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. <sup>1</sup>
+کُلیجه، نوعی [[نیم تنه]] جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند<ref>یادداشت مولف.</ref>.
-آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع  کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. <sup>2</sup>
+آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع  کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی [[استان گیلان|گیلان]]،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با رواج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت<ref>Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160</ref><ref>ذکاء،یحیی،'''''لباس زنان ایران از سده سیزدهم تا امروز'''''،تهران، 1336،صص 11-37</ref><ref>بهنام،عیسی،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33</ref><ref>بهنام،عیسی،'''''لباس مردم ایران در قرن 13 هجری'''''،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13</ref><ref>مستوفی،عبدالله.'''''شرح زندگانی من'''''،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511 </ref>.
-'''مآخذ''' :
+== نیز نگاه کنید به ==
-- یادداشت مولف.
+* [[نیم تنه]]
-- مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511
+== مآخذ ==
+<references />
-<nowiki>;</nowiki>  بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37
-Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160
+== منبع اصلی ==
+[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
+== نویسنده مقاله ==
 محمدرضا چیت ساز
+[[رده:پوشاک]]
+[[رده:جامعه و نظام اجتماعی]]