کُلیجه
کُلیجه، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند[۱].
آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده، اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با رواج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت[۲][۳][۴][۵][۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ یادداشت مولف.
- ↑ Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160
- ↑ ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37
- ↑ بهنام،عیسی،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33
- ↑ بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13
- ↑ مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
محمدرضا چیت ساز