سبلان: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''سبلان،''' رشته كوهي تقريباً در ميانة دو قسمت شمالي و جنوبي استان اردبيل و در مرز مشترك با استان آذربايجان شرقي. اين كوهستان از جمله كوههاي مرتفع و عظيم ايران است كه در فرآيندي آتشفشاني به وجود آمده است.<sup>1</sup> بلندترين قلة سبلان با نام «سلطا...» ایجاد کرد |
|||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:سبلان.jpg|بندانگشتی|سبلان، برگرفته از سایت سفر مارکت ، قابل بازیابی ازhttps://safarmarket.com/]] | |||
سبلان، رشته کوهی تقریباً در میانه دو قسمت شمالی و جنوبی [[استان اردبیل]] و در مرز مشترک با استان [[آذربایجان شرقی]]. این کوهستان از جمله کوههای مرتفع و عظیم ایران است که در فرآیندی آتشفشانی به وجود آمده است<ref>سازمان نقشهبرداری کشور'''''. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران).''''' چ1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص2.</ref>. | |||
بلندترین قله سبلان با نام «سلطان ساولان» به ارتفاع 4811 متر در [[استان اردبیل]] و در میان مثلت شهرهای «اردبیل»، «مشکین شهر» و «نیر» واقع شده و بخش غربی کوهستان در شهرهای هریس و سراب (در استان [[آذربایجان شرقی]]) قرار گرفته است<ref>سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. '''''جغرافیای استان اردبیل'''''. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص 6-9.</ref>.کوهستان سبلان از کوه گمشآباد در بین راه [[تبریز]]- اهر شروع و به طول 115 کم تا غرب شهر [[اردبیل]] از مغرب به مشرق کشیده شده است. | |||
سبلان در حال حاضر | سبلان در حال حاضر آتشفشانی خاموش و به شکل مخروطی و اکثراً پوشیده از برف و یخ به نظر میآید. چشمههای آب گرم و سرد معدنی بسیاری دارد<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 1، ''کوهها و کوهنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 299.</ref> و منابع آبی آن منشأ رودهای مختلفی از جمله قرهسو، اهرچای، تَلْخه رود و... در دو حوضه آبریز خزر و [[دریاچه ارومیه|دریاچه اورمیه]] هستند<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 2، ''رودها و رودنامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 25 و 38.</ref>. | ||
در منابع | در منابع جغرافیایی، از جمله نزهه القلوب و حدودالعالم باستان از این کوه به همان نام سبلان یاد شده است<ref>مستوفی، حمدالله. '''''نزههالقلوب'''''. به کوشش محمّد دبیرسیاقی، چ1، قزوین: حدیث امروز، 1381، ص 81، 83، جمـ . </ref><ref>'''''حدودالعالم من المشرق الی المغرب'''''. به کوشش منوچهر ستوده. تهران: طهوری، 1362، ص 32. </ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[دماوند]] | |||
* [[البرز]] | |||
* [[بینالود]] | |||
* [[تفتان]] | |||
* [[زاگرس]] | |||
* [[زرد کوه]] | |||
* [[قله ها]] | |||
== مآخذ == | |||
<references /> | |||
== منبع اصلی == | |||
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
کبری حکیمیان | کبری حکیمیان | ||
[[رده:جغرافیا]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۳۹
سبلان، رشته کوهی تقریباً در میانه دو قسمت شمالی و جنوبی استان اردبیل و در مرز مشترک با استان آذربایجان شرقی. این کوهستان از جمله کوههای مرتفع و عظیم ایران است که در فرآیندی آتشفشانی به وجود آمده است[۱].
بلندترین قله سبلان با نام «سلطان ساولان» به ارتفاع 4811 متر در استان اردبیل و در میان مثلت شهرهای «اردبیل»، «مشکین شهر» و «نیر» واقع شده و بخش غربی کوهستان در شهرهای هریس و سراب (در استان آذربایجان شرقی) قرار گرفته است[۲].کوهستان سبلان از کوه گمشآباد در بین راه تبریز- اهر شروع و به طول 115 کم تا غرب شهر اردبیل از مغرب به مشرق کشیده شده است.
سبلان در حال حاضر آتشفشانی خاموش و به شکل مخروطی و اکثراً پوشیده از برف و یخ به نظر میآید. چشمههای آب گرم و سرد معدنی بسیاری دارد[۳] و منابع آبی آن منشأ رودهای مختلفی از جمله قرهسو، اهرچای، تَلْخه رود و... در دو حوضه آبریز خزر و دریاچه اورمیه هستند[۴].
در منابع جغرافیایی، از جمله نزهه القلوب و حدودالعالم باستان از این کوه به همان نام سبلان یاد شده است[۵][۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سازمان نقشهبرداری کشور. اطلس زمینشناسی (اطلس ملی ایران). چ1، تهران: سازمان نقشهبرداری کشور (سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور)، 1382، ص2.
- ↑ سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی. جغرافیای استان اردبیل. چ4، تهران: شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی ایران، 1382، ص 6-9.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 1، کوهها و کوهنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 299.
- ↑ جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 2، رودها و رودنامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 25 و 38.
- ↑ مستوفی، حمدالله. نزههالقلوب. به کوشش محمّد دبیرسیاقی، چ1، قزوین: حدیث امروز، 1381، ص 81، 83، جمـ .
- ↑ حدودالعالم من المشرق الی المغرب. به کوشش منوچهر ستوده. تهران: طهوری، 1362، ص 32.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
کبری حکیمیان