پرش به محتوا

خشت و آینه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''خشت‌ و آينه‌ (ابراهيم گلستان، 1344)''' از فيلم‌هاي غيرمتعارف سينماي ايران در نيمة اول دهة 1340، كه چه از لحاظ مضمون و چه از لحاظ روند توليد متفاوت از جريان غالب سينماي ايران (موسوم به «فيلمفارسي») بود. گلستان، كه استوديوي مجهزي به نام خود در دهة 13...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
'''خشت‌ و آينه‌ (ابراهيم گلستان، 1344)'''
[[پرونده:خشت و آینه (ابراهیم گلستان، 1344).jpg|بندانگشتی|خشت و آینه برگرفته از سایت فیلیمو قابل بازیابی از https://www.filimo.com/shot/163186/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D8%AE%D8%B4%D8%AA-%D9%88-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86/]]
خشت‌ و آینه‌ (ابراهیم گلستان، 1344)


از فيلم‌هاي غيرمتعارف سينماي ايران در نيمة اول دهة 1340، كه چه از لحاظ مضمون و چه از لحاظ روند توليد متفاوت از جريان غالب سينماي ايران (موسوم به «فيلمفارسي») بود. گلستان، كه استوديوي مجهزي به نام خود در دهة 1330 تأسيس كرده بود و فيلم‌هاي مستند براي «شركت‌هاي عامل نفت ايران» تهيه مي‌كرد، '''خشت و آينه''' را در روزهايي (دي 1344) به نمايش عمومي درآورد كه سينماي ايران در مسيري كاملاً تجاري سير مي‌كرد. گلستان فيلمش را با يك گروه فني چهار نفري، دوربين بزرگ «ميچل»، عدسي آنامورفيك (ديالسكوپ) و صدابرداري سر صحنه ساخت، كه تا آن زمان در سينماي ايران سابقه نداشت.(1) در اين فيلم زكريا هاشمي و تاجي احمدي ايفاي نقش كرده‌اند. اين فيلم در دورة خودش با اقبال منتقدان و مردم مواجه نشد، اما در دو دهة اخير بارها توسط تحليل‌گران سينماي ايران ستايش شده است.
از فیلم‌های غیرمتعارف سینمای ایران در نیمه اول دهه 1340، که چه از لحاظ مضمون و چه از لحاظ روند تولید متفاوت از جریان غالب سینمای [[ایران]] (موسوم به «فیلم فارسی») بود. گلستان، که استودیوی مجهزی به نام خود در دهه 1330 تأسیس کرده بود و فیلم‌های مستند برای «شرکت‌های عامل نفت ایران» تهیه می‌کرد، خشت و آینه را در روزهایی (دی 1344) به نمایش عمومی درآورد که سینمای [[ایران]] در مسیری کاملاً تجاری سیر می‌کرد. گلستان فیلمش را با یک گروه فنی چهار نفری، دوربین بزرگ «میچل»، عدسی آنامورفیک (دیالسکوپ) و صدابرداری سر صحنه ساخت، که تا آن زمان در سینمای [[ایران]] سابقه نداشت<ref>با استفاده از جزوه «'''''درباره خشت و آینه'''''» (1343). ناشر ابراهیم گلستان، ص 24.</ref>. در این فیلم زکریا هاشمی و تاجی احمدی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در دوره خودش با اقبال منتقدان و مردم مواجه نشد، اما در دو دهه اخیر بارها توسط تحلیل‌گران سینمای [[ایران]] ستایش شده است<ref>حیدری، غلام(1376). '''''خاطرات و خطرات فیلم‌برداران سینمای ایران'''''. دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ص 307 تا 310.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==


* [[خانه دوست کجاست]]


'''نك: «خاطرات و خطرات فيلم‌برداران سينماي ايران»، غلام حيدري، دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، 1376، صص 307 تا 310.'''
== مآخذ ==
<references />


مآخذ:
== منبع اصلی ==
 
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،
1- با استفاده از جزوة «دربارة خشت و آينه»، ناشر ابراهيم گلستان، 1343، 24 صفحه.


== نویسنده مقاله ==
عباس بهارلو
عباس بهارلو
[[رده:هنر]]
[[رده:سینما]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۶

خشت و آینه برگرفته از سایت فیلیمو قابل بازیابی از https://www.filimo.com/shot/163186/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D8%AE%D8%B4%D8%AA-%D9%88-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86/

خشت‌ و آینه‌ (ابراهیم گلستان، 1344)

از فیلم‌های غیرمتعارف سینمای ایران در نیمه اول دهه 1340، که چه از لحاظ مضمون و چه از لحاظ روند تولید متفاوت از جریان غالب سینمای ایران (موسوم به «فیلم فارسی») بود. گلستان، که استودیوی مجهزی به نام خود در دهه 1330 تأسیس کرده بود و فیلم‌های مستند برای «شرکت‌های عامل نفت ایران» تهیه می‌کرد، خشت و آینه را در روزهایی (دی 1344) به نمایش عمومی درآورد که سینمای ایران در مسیری کاملاً تجاری سیر می‌کرد. گلستان فیلمش را با یک گروه فنی چهار نفری، دوربین بزرگ «میچل»، عدسی آنامورفیک (دیالسکوپ) و صدابرداری سر صحنه ساخت، که تا آن زمان در سینمای ایران سابقه نداشت[۱]. در این فیلم زکریا هاشمی و تاجی احمدی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در دوره خودش با اقبال منتقدان و مردم مواجه نشد، اما در دو دهه اخیر بارها توسط تحلیل‌گران سینمای ایران ستایش شده است[۲].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

  1. با استفاده از جزوه «درباره خشت و آینه» (1343). ناشر ابراهیم گلستان، ص 24.
  2. حیدری، غلام(1376). خاطرات و خطرات فیلم‌برداران سینمای ایران. دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ص 307 تا 310.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

عباس بهارلو